Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Ark

Short animated film ARK (2007)



director: Grzegorz Jonkajtys

producers: Grzegorz Jonkajtys, Marcin Kobylecki

Co- producers: Piotr Sikora, Jaroslaw Sawko (Platige Image)



An unknown virus has destroyed almost the entire human population. Oblivious to the true nature of the disease, the only remaining survivors escape to the sea. In great ships, they set off in search of uninhabited land. So begins the exodus, led by one man ...



AWARDS:

- Cannes Film Festival - Official Selection (2007)

- SIGGRAPH 2007 - Best of Show

- Prix Ars Electronica - Award of Distinction (2007, Austria)

- Cracow Film Festival - The Silver Hobby-Horse, Best Animated Film

- Australian Effects and Animation Festival (2007, Australia): Winner - Short Film

- Animanima International Film Festival (2007, Serbia): Award for the Best Directing

- Budapest Short Film Festival (2007, Hungary): Best Animation

- Tokyo International Anime Fair (2008, Japan): Notable Entry Prize

- View Conference (2007, Italy): Best 3D Short

- Tehran International Shortfilm Festival (2007, Iran): Best Experimental Award

- Kyiv International Film Festival Molodist (2007, Ukraine): Best Short Film
film ARK (2007)




Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

Mάνα μου Ελλάς




Δεν έχω σπίτι πίσω για να 'ρθώ
ούτε κρεβάτι για να κοιμηθώ
δεν έχω δρόμο ούτε γειτονιά
να περπατήσω μια Πρωτομαγιά.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα.

Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια
εσύ φοράς τα αρχαία σου στολίδια
και δε δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς
που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα.

Μα τότε που στη μοίρα μου μιλούσα
είχες ντυθεί τα αρχαία σου τα λούσα
και στο παζάρι με πήρες γύφτισσα μαϊμού
Ελλάδα Ελλάδα μάνα του καημού.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα.

Μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι
εσύ κοιτάς τα αρχαία σου τα κάλλη
και στις αρένες του κόσμου μάνα μου Ελλάς
το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς.

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Δημητράτος




Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011

ΓΙΑΝΝΗΣ ΞEΝΑΚΗΣ - IANNIS XENAKIS






Ο Ιάννης (Γιάννης) Ξενάκης (29 -5 1922  – 4-2-2001) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες και αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα, διεθνώς γνωστός ως “Iannis Xenakis”. Οι πρωτοποριακές συνθετικές μέθοδοι που ανέπτυξε συσχέτιζαν τη μουσική και την αρχιτεκτονική με τα μαθηματικά και τη φυσική , μέσω της χρησιμοποίησης μοντέλων από τη Θεωρία των Συνόλων, τη Θεωρία των πιθανοτήτων, τη Θερμοδυναμική, τη Χρυσή Τομή και την ακολουθία Φιμπονάτσι κ.ά. Παράλληλα, οι φιλοσοφικές του ιδέες για τη μουσική έθεσαν καίρια το αίτημα για ενότητα φιλοσοφίας, επιστήμης και τέχνης, συμβάλλοντας στο γενικότερο προβληματισμό για την κρίση της σύγχρονης Ευρωπαϊκής μουσικής των δεκαετιών του 1950 και 1960.



Ο Ξενάκης χρησιμοποίησε ως βάση για τις περισσότερες συνθέσεις του µαθηµατικά µοντέλα, με αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί «νεοπυθαγόρειος». Στο γενικότερο πλαίσιο της κρίσης της σύγχρονης Δυτικοευρωπαϊκής μουσικής μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, επεδίωξε να ξεφύγει από το αδιέξοδο στο οποίο θεωρούσε ότι είχε οδηγήσει στη σειρραϊκή  και μετασειραϊκή μουσική. Σε αντίθεση όμως με άλλους Ευρωπαίους και Αμερικανούς συνθέτες που απέρριψαν ολοκληρωτικά την μουσική πρωτοπορία και στράφηκαν σε έναν μουσικό μεταμοντερνισμό, επιστρέφοντας εν μέρει ή ολοκληρωτικά στην τονικότητα, αναμιγνύοντας παλιά και νέα ύφη, «σοβαρή» και «δημοφιλή» μουσική κ.ά, ο Ξενάκης παρέμεινε ουσιαστικά πρωτοπόρος, πιστός στους στόχους που έθεσε από την αρχή. Όμως, ακόμα και οι συνθέτες που συνέχισαν να γράφουν πρωτοποριακή μουσική μετά το 1960 (με κύριο πόλο Πιέρ Μπουλέζ στη Γαλλία) τον απομόνωσαν αρχικά, στερώντας του ακόμα και κρατικές επιχορηγήσεις. Ο Ξενάκης απέκτησε φανατικούς θαυμαστές αλλά και επικριτές, με επιχειρήματα τον φορμαλισμό και την στασιμότητα της μουσικής του μετά το 1970, αλλά και την υπερβολική δεξιοτεχνία που απαιτούσε από τους εκτελεστές



Μουσική ηχητικών μαζών


Στην προσπάθειά του να ξεφύγει από αυτό που έβλεπε ως αδιέξοδο της σειραϊκής μουσικής στη δεκαετία του 1950, ο Ξενάκης στράφηκε στα μαθηματικά  και στην αρχιτεκτονική. Προσπάθησε, δηλαδή, να εφαρμόσει στη μουσική τους φυσικούς νόμους που διέπουν διάφορα φαινόμενα, όπως π.χ. το θρόισμα των φύλλων ενός δέντρου, την οχλοβοή μιας διαδήλωσης, το τερέτισμα των τζιτζικιών κ.ά., δημιουργώντας μια μουσική «ηχητικών μαζών», «συμπάντων» ή «γαλαξιών».. Το πρώτο έργο που σηματοδοτεί την πρωτοποριακή αυτή κατεύθυνση, που θα ονομάσει αργότερα «στοχαστική μουσική», είναι οι Μεταστάσεις (1954) για 61 όργανα. Το έργο αυτό, με το οποίο έγινε ευρύτερα γνωστός, χρησιμοποιεί μαζικά glissandi, δημιουργώντας την αίσθηση κινούμενων ηχητικών μαζών και είναι βασισμένο σε μια γραφική παράσταση παραβολοειδών υπερβολών που αντιστοιχεί στα glissandi των εγχόρδων με άξονα χ τον χρόνο (sec) και άξονα ψ τις συχνότητες των φθόγγων (Hz). Ως αποτέλεσμα, η μελωδία εξαφανίζεται μέσα σε ένα σύνολο από κινούμενες ηχητικές επιφάνειες και οι επιμέρους φωνές των οργάνων δεν έχουν καμία σχέση με τις αντιστικτικές διαδικασίες που χρησιμοποιεί η τονική, η ατονική ή και δωδεκαφθογγική/σειραϊκή μουσική. Στο ίδιο ηχητικό αποτέλεσμα μιας μουσικής ηχητικών μαζών έφτασαν πάντως, με εντελώς διαφορετική αφετηρία και φιλοσοφία, δύο σύγχρονοι συνθέτες του Ξενάκη λίγα χρόνια αργότερα, ο Γιέργκι Λίγκετι, με το έργο του Ατμόσφαιρες (1961), καθώς και ο Κριστόφ Πεντερέτσκι, με το έργο του Θρηνωδία για τα θύματα της Χιροσίμα (1960). Τα συγκεκριμένα έργα, μαζί με τις Μεταστάσεις του Ξενάκη, που προηγήθηκε χρονολογικά (1954), είναι τα πρώτα αυτού του νέου μουσικού ακούσματος των «ηχητικών μαζών», αποτελώντας ταυτόχρονα τα έργα που έκαναν και τους τρεις συγκεκριμένους συνθέτες ευρύτερα γνωστούς. Τα Πιθοπρακτά που ακολούθησαν ήταν η πρώτη απόπειρα του Ξενάκη να τυποποιήσει τη συνθετική τεχνική που είχε αρχίσει να εφαρμόζει με μαθηματικές θεωρίες, δημιουργώντας τη «στοχαστική μουσική». Στο έργο αυτό εφάρμοσε νόμους της θερμοδυναμικής που περιγράφουν τη συμπεριφορά ενός αερίου κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες (κατανομή Maxwell-Boltzmann), αντιστοιχώντας παραμέτρους της μουσικής με τη συμπεριφορά των μορίων ενός αερίου.



Στοχαστική μουσική και μαθηματικοί νόμοι


Ο όρος «στοχαστικός» γοήτευσε τον Ξενάκη λόγω της διττής σημασίας του, φιλοσοφικής και μαθηματικής. Από φιλοσοφική άποψη συνδέεται με τον φιλοσοφικό «στοχασμό», ενώ στα μαθηματικά συνδέεται με την θεωρία των πιθανοτήτων και τον χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ο Ελβετός Ζακ Μπερνούλι, αναφερόμενος στη συμπεριφορά φαινομένων «μεγάλων αριθμών». Η θεωρία των «μεγάλων αριθμών», όπως αναπτύχθηκε από μεταγενέστερους επιστήμονες, εξηγεί – με απλά λόγια – ότι όσο πιο πολλά είναι κάποια φαινόμενα, τόσο περισσότερο τείνουν σε κάποιο συγκεκριμένο στόχο. Με αυτό το σκεπτικό, ο Ξενάκης κατευθύνθηκε σε μία «τυποποίηση» της μουσικής, με τη μαθηματική έννοια του όρου, εισάγοντας τον όρο «στοχαστική μουσική».
Με τον όρο αυτό εννοούσε σε γενικές γραμμές τη μεταφορά στη μουσική των μαθηματικών θεωριών που σχετίζονται με τους νόμους των πιθανοτήτων, αλλά και άλλων μαθηματικών «νόμων» που περιγράφουν μαζικά φαινόμενα. Έτσι το ηχητικό υλικό διαμορφώνεται με στατικούς μέσους όρους «προς ένα στόχο» και εισάγεται το τυχαίο στη μουσική, όχι όμως με τον τρόπο που το έκαναν άλλοι συνθέτες εκείνη την εποχή (όπως ο Αμερικανός Τζον Κέιτζ), αλλά με βάση τη θεωρία των πιθανοτήτων και τους νόμους της στατιστικής. Τις θεωρίες του αυτές αρχίζει να τις σχηματοποιεί δημοσιεύοντας σε συνέχειες το κείμενό του “Elements de musique stochastique”, τo οποίo συμπεριέλαβε τελικά μαζί με τη θεωρία του για την «μαρκοβιανή στοχαστική μουσική» στο βιβλίο του Musiques Formelles, το 1962, το οποίο κυκλοφόρησε και σε αναθεωρημένη αγγλική έκδοση το 1971. Έμπνευσή του, όπως αναφέρει ο ίδιος στο βιβλίο του, ήταν τα μαζικά φαινόμενα όπως οι διαδηλώσεις που έζησε ως αντιστασιακός: «Ο καθένας μας έχει παρατηρήσει το ηχητικό φαινόμενο ενός πλήθους εκατοντάδων ή χιλιάδων ανθρώπων σε μια πολιτική διαδήλωση. Το ανθρώπινο ποτάμι φωνάζει ένα σύνθημα με έναν ομοιόμορφο ρυθμό. Τότε, ένα άλλο σύνθημα ξεκινά από την κεφαλή της διαδήλωσης και εξαπλώνεται προς την ουρά αντικαθιστώντας το πρώτο […] Τότε οι διαδηλωτές και ο εχθρός συγκρούονται. Ο τέλειος ρυθμός διασπάται σε ένα τεράστιο ορμαθό χαοτικών ήχων, ο οποίος επίσης εξαπλώνεται στην ουρά […] Οι στατιστικοί νόμοι των γεγονότων αυτών, απομονωμένοι από το πολιτικό και ηθικό τους πλαίσιο, είναι οι νόμοι της μετάβασης από την απόλυτη τάξη στην απόλυτη αταξία με έναν συνεχή ή εκρηκτικό τρόπο. Είναι στοχαστικοί νόμοι».
Με αυτή τη λογική, ο Ξενάκης κατασκευάζει συνολικά ηχητικά συμβάντα , τα οποία αποτελούνται από ένα μεγάλο πλήθος μεμονωμένων ήχων, με βάση τους στοχαστικούς νόμους. Συνθέτει έναν κύκλο έργων το 1962, τα οποία αριθμεί με τα αρχικά ST (ΣΤ, από το «Στοχαστικά»). Τα προηγούμενα έργα του τα κατέταξε στην κατηγορία της «ελεύθερης στοχαστικής μουσικής». Ως μεμονωμένα γεγονότα ενός μαζικού φαινομένου, που ορίζεται από στοχαστικούς νόμους, μπορούν να θεωρηθούν μοτίβα, ομάδες οργάνων, ηχοχρώματα, μορφολογικές δομές κ.ά. Για τους σχετικούς υπολογισμούς ο Ξενάκης άρχισε να χρησιμοποιεί ηλεκτρονικό υπολογιστή, κάτι που εντυπωσίασε ως πρωτοποριακό γεγονός για την εποχή. Η «μαρκοβιανή στοχαστική μουσική» σχετίζεται με τη θεωρία περί «στοχαστικών διαδικασιών» του μαθηματικού Αντρέι Μαρκόφ, γνωστή με το όνομα «μαρκοβιανές αλυσίδες».
Ο Ξενάκης εφαρμόζει ακόμα ένα πλήθος από μαθηματικές θεωρίες στο έργο του, όπως:
  • Η θεωρία των συνόλων, όπως την εφάρμοσε στο έργο του Έρμα για πιάνο. Όλη η έκταση του πιάνου θεωρείται ως σύνολο Α με τρία υποσύνολα, με αποτέλεσμα να προκύπτει ποικιλία ακουσμάτων
  • Η θεωρία των παιγνίων. Στα έργα που εφαρμόζει τη θεωρία αυτή (Duel και Στρατηγική), υπάρχουν δύο μαέστροι που αντιδρούν ο ένας στις επιλογές του άλλου. Είναι τα μόνα έργα του Ξενάκη στα οποία υπάρχει το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού.
  • Η Άλγεβρα Μπουλ, σε συνδυασμό με τη θεωρία των συνόλων. Η θεωρία αυτή χρησιμοποιείται στα έργα Έρμα και Εόντα και ονομάζεται από τον Ξενάκη «Συμβολική μουσική».
  • Φόρμες οργανικής εξέλιξης - δενδροειδείς διακλαδώσεις, όπως αυτές εφαρμόστηκαν στα έργα Eυρυάλη (για πιάνο) και Eρίχθων (κοντσέρτο για πιάνο).
Ανάμεσα στις θεωρίες, τις οποίες χρησιμοποίησε ο Ξενάκης περιλαμβάνονται: Ο τύπος του Πουασόν (για τις πυκνότητες των ηχητικών στοιχείων), η κινητική θεωρία των αερίων και ο νόμος των Μάξγουελ-Μπόλτσμαν-Γκάους (για τις κλίσεις των glissandi), η έννοια της χρυσής τοµής και η ακολουθία Φιμπονάτσι (για τις μορφολογικές σχέσεις «εντός χρόνου»), οι νόμοι των συνεχών πιθανοτήτων (για διάρκειες, εντάσεις και άλλες μουσικές παραμέτρους «εκτός χρόνου»), αλγοριθµικές διαδικασίες, κίνηση Mπράουν κ.ά.




Πολύτοπα


Τα «Πολύτοπα» ήταν πολύτεχνα έργα του Ξενάκη, στα οποία η μουσική συνδυαζόταν με οπτικά ερεθίσματα σε συγκεκριμένους, ειδικά διαμορφωμένους χώρους. Ο όρος έχει και μαθηματική σημασία, λειτουργώντας ως αναφορά στα πολύτοπα της ευκλείδειας γεωμετρίας.
Η διαμόρφωση της τοποθεσίας, η οποία ήταν συχνά κάποιος σημαντικός ιστορικός-αρχαιολογικός χώρος, είχε ως στόχο την αντίληψη μιας ξεχωριστής οπτικοακουστικής εμπειρίας από τους παρευρισκόμενους, παράγοντας προσωρινές αρχιτεκτονικές δομές. Για το σκοπό αυτό επιστρατεύονταν τόσο ο ήχος, με ηχεία κατάλληλα τοποθετημένα σε διάφορα σημεία, όσο και το φως, με προβολείς που κατεύθυναν το φως πάνω στο συγκεντρωμένο πλήθος, ανάλογα με την ανάπτυξη της μουσικής και με βάση επίσης μαθηματικών νόμων. Στην διάχυση του φωτός στο χώρο αντιστοιχούσε η ανάπτυξη των ηχητικών «συμπάντων» ή «γαλαξιών» του Ξενάκη στο χρόνο.
Τα Πολύτοπα έπαιρναν το όνομά τους από την τοποθεσία στην οποία λάμβαναν χώρα, με πιο γνωστά τα Πολύτοπα του Μοντρεάλ (1967), της Περσέπολης (1971), του Κλυνί (1972) και των Μυκηνών (Μυκήνες Α, 1978). Στο Πολύτοπο των Μυκηνών, στις ηχητικές πηγές συμπεριλαμβάνονταν και φυσικοί ήχοι, αφού είχαν επιστρατευτεί για το σκοπό αυτό κοπάδια προβάτων της περιοχής.






Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

Λευκό κατακόκκινο χάδι





Έστρεψα το πρόσωπο αριστερά να δω την έκφραση των αδικοχαμένων λουλουδιών , 
μετά στέκω στο κέντρο ορμώμενος από ένστικτο 
δεν τολμώ να κοιτάξω δεξιά ..και το κεφάλι μου στροβιλίζεται στο άπειρο
 το ένα χέρι μου χαϊδεύει ένα σχίνο
το άλλο χέρι καταλαβαίνοντας την γλυκιά μυρωδιά του φύλου αρχίζει και κάνει κύκλους στον αέρα
ένας απέραντος ουρανός πέφτει στο μετωπό μου και γίνομαι γαλάζιος
από κάτω μου το βασίλειο της πέτρας εστιάζει στην σταγόνα που χάνεται βαθειά
σαν την ψυχή που φεύγει ένα σούρουπο για να πάει στο βάθος να ενωθεί με τις άλλες
και όλα τα χέρια δείχνουν κατα την ανατολή οπου ο μέγας ήλιος καίει το χρυσό.
Μια φωνή περνάει απ την χαραμάδα στήνωντας χορό
η ακτίνα σωπαίνει και ένας τρελλός λέει.. βούρκος...
Ονειρεύτηκα μια νύχτα μες την σιγαλιά του καλοκαιριού που ήρθε πάλι να αφήσει μνήμες ανεξίτηλες
και ένα ποδήλατο που οι ακτίνες του γυρίζουν αντίστροφα στον αέρα..
ένα παιδάκι στέκεται απέναντί μου και ένα χαμόγελο φεύγει στα ουράνια , γίνεται πουλί και βγάζει τριαντάφυλλα που ανοίγουν πέταλα στην μεσημεριανή βροχή
και ένα κοτσύφι κάνει κύκλους γύρω από την μυρτιά που αφήνει την ευωδιά της στα άστρα.
Στεκόσουν και εσύ εκεί δίπλα μου με την κοιλία φουσκωμένη από τον έρωτα
και ήσουν τόσο ωραία σαν την ανθισμένη μανόλια στο μπαλκόνι μας
και σαν ένα λευκό χάδι που κρύβει κατακόκκινο ζεστό αίμα που φέρνει ζωή.





Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

«Τελευταίες λέξεις» - Ο τελευταίος κάτοικος της Σπιναλόγκα









«Τελευταίες Λέξεις» (Last Words) είναι το πειραματικό, μικρού μήκους φιλμ για τον καλύτερο λυράρη της Κρήτης που πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στο νησί των λεπρών, τη Σπιναλόγκα. Όταν το κολαστήριο καταργήθηκε και έφυγαν από εκεί όλοι οι λεπροί, εκείνος έμεινε μόνος στο νησί αρνούμενος να γυρίσει πίσω στον πολιτισμό.
Ο Βέρνερ Χέρτζογκ (Werner Herzog), του οποίου το πραγματικό όνομα είναι Βέρνερ Χ. Στίπετιτς, γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1942 στο Μόναχο. Μεγάλωσε σ’ ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό της Βαυαρίας, όπου δεν υπήρχε ούτε τηλέφωνο, ούτε κινηματογράφος ούτε τηλεόραση. Άρχισε να ταξιδεύει με τα πόδια σε ηλικία 14 ετών, και έκανε το πρώτο του τηλεφώνημα στα 17 του. Ενώ φοιτούσε στο γυμνάσιο, εργαζόταν επίσης στη νυχτερινή βάρδια ως οξυγονοκολλητής σ’ ένα χαλυβουργείο. Έτσι, κατάφερε να χρηματοδοτήσει τις πρώτες του ταινίες, που ξεκίνησε να γυρίζει το 1961, σε ηλικία 19 χρονών. Έκτοτε υπήρξε παραγωγός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης 40 ταινιών, ενώ έχει εκδώσει περισσότερα από δέκα πεζογραφήματα κι έχει σκηνοθετήσει άλλες τόσες όπερες. Μερικές από τις πιο γνωστές δουλειές του είναι οι «Αγκίρε, η μάστιγα του Θεού», «Νοσφεράτου», κ.α.
To 1968 βρέθηκε στην Κρήτη για τα γυρίσματα της πρώτης του ταινίας «Signs of life». Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας, ο Χέρτζογκ γύρισε το πειραματικό μικρού μήκους φιλμ (ασπρόμαυρο διάρκειας σχεδόν 13 λεπτών) με τίτλο Letzte Worte (Τελευταίες λέξεις), με θέμα τον «καλύτερο λυράρη της Κρήτης που πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στο νησί των λεπρών, τη Σπιναλόγκα, και όταν το κολαστήριο καταργήθηκε και έφυγαν από εκεί όλοι οι λεπροί, εκείνος έμεινε μόνος στο νησί αρνούμενος να γυρίσει πίσω στον πολιτισμό. Τρεφόταν με αγριόχορτα, αγκάθια και σαύρες και έπαιζε τη λύρα του. Όταν οι αρχές τον έφεραν πίσω δια της βίας, κλείστηκε στο σπίτι του αρνούμενος να μιλήσει και εκφραζόταν μόνο με τη μουσική του».
Η ταινία τελειώνει με κοντινό πλάνο στο πρόσωπο και στα χέρια του οργανοπαίκτη που μιλάει στο φακό:

«Όχι, δεν λέω τίποτα… τελείωσα… έτσι γουστάρω… τελευταία μου λέξη…»

«π» Ντάρεν Αρονόφσκι


     Τα μαθηματικά είναι η γλώσσα της φύσης. 
  1. Τα πάντα γύρω μας μπορούν να απεικονιστούν και να κατανοηθούν με αριθμούς.
  2. Αν οποιοδήποτε σύστημα απεικονιστεί με αριθμούς, πρότυπα μορφήματα (patterns) ανακύπτουν. Άρα, παντού στη φύση υπάρχουν πρότυπα. Στο χρηματιστήριο;
Η υπόθεσή μου: στη χρηματιστηριακή αγορά υπάρχει ένα πρότυπο, και βρίσκεται μπροστά στα μάτια μου...


Ο Μαξ Κοέν, ένας ευφυής μαθηματικός που ακροβατεί ανάμεσα στα δισδιάκριτα όρια της ευφυΐας και της τρέλας, τα τελευταία δέκα χρόνια προσπαθεί να ξεκλειδώσει τον μυστικό κώδικα που διέπει το υλικό και άυλο σύμπαν. Καθώς πλησιάζει στη λύση, το χάος κατακλύζει τον κόσμο γύρω του. Κλεισμένος στο διαμέρισμά του στη Νέα Υόρκη, αποκομμένος απ' τον έξω κόσμο δουλεύει μέρα νύχτα στον «Ευκλείδη», τον χειροποίητο υπολογιστή του, ψάχνοντας να φτάσει στη λύση του μυστηρίου που κρύβεται πίσω απ' τον αριθμό που εκφράζει το λόγο της περιφέρειας ενός κύκλου με τη διάμετρό του, τον αριθμό «π».
Ταλαντευόμενος στο χείλος του γκρεμού της ψυχικής του υγείας, πρέπει να διαλέξει μεταξύ τάξης και χάους, ιερού και βλάσφημου, γνώσης και αγνοίας και να αποφασίσει αν μπορεί να αντιμετωπίσει την επιβλητική δύναμη της ανακάλυψης του. Διαπιστώνει ότι η έρευνά του δεν έχει μείνει όσο μυστική θα ήθελε. Καταδιώκεται από μια χρηματιστηριακή εταιρεία της Wall Street και μια παραθρησκευτίκη ομάδα που αναζητεί το πραγματικό όνομα του Θεού, ένα όνομα με 216 χαρακτήρες, ακριβώς τον αριθμό που πιστεύει ότι έχει συναντήσει στη δική του έρευνα.
Καταβεβλημένος από φόβο και με την κατάστασή του να επιδεινώνεται συνεχώς, αρχίζει να χάνει το μυαλό του. Θέλοντας να φτάσει μέχρι το τέλος, συνεχίζει την έρευνά του παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλει ο μοναδικός φίλος του και πρώην μέντοράς του να τον πείσει να κάνει πίσω.
Η πρώτη κινηματογραφική απόπειρα του Ντάρεν Αρονόφσκι αποτελεί ένα ψυχολογικό θρίλερ μια εξερεύνηση πάνω στο θέμα της εμμονής. Όπως τόσες εξαιρετικές δημιουργίες του ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου πραγματοποιήθηκε με μοναδική χρηματοδότηση δωρεές των 100 δολαρίων από φίλους και συγγενείς στους οποίους ο σκηνοθέτης υποσχέθηκε να πληρώσει στον καθένα 150 δολάρια αν η ταινία είχε κερδοφορία, διαφορετικά θα υπήρχε η ηθική ανταμοιβή της αναγραφής των ονομάτων τους στους τίτλους τέλους.
Ο προϋπολογισμός έφτασε περίπου στα 60.000 δολάρια και μετά την πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Σάντανς(Sundance) του 1998, που οδήγησε στην αποθέωση της ταινίας και στο βραβείο σκηνοθεσίας για τον Αρονόφσκι, αγοράστηκε για ένα εκατομμύριο δολάρια. Το «π» κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους λίγους μήνες αργότερα με επαινετικά σχόλια από κριτικούς και περισσότερα από τρια εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις.


Ο Χριστός ξανασταυρώνεται - Ζιλ Ντασέν



Το κλασικό, διαχρονικό βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη μετέφερε στον κινηματογράφο ο Ζιλ Ντασέν, το 1957, σκηνοθετώντας με τρόπο ανάγλυφο όλο το μυστικιστικό, βαθιά κοινωνικό, λίαν θρησκευτικό θέατρο του παραλόγου που έχει στηθεί σε ένα φτωχικό ορεινό χωριό της Μικράς Ασίας.







Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στη Λυκόβρυση, ένα ελληνικό χωριό στην ενδοχώρα της Aνατολίας και αφηγείται την άφιξη μιας ομάδας προσφύγων από το μέτωπο, τη στιγμή που οι νεότεροι του χωριού ετοιμάζονται να παίξουν τους ρόλους τους σε ένα θρησκευτικό δράμα το επόμενο Πάσχα. Κάτω από την πίεση αυτών των γεγονότων οι χωρικοί-πρωταγωνιστές ταυτίζονται ολοένα και περισσότερο με τα πρόσωπα του Eυαγγελίου που πρόκειται να υποδυθούν ή και καταλαμβάνονται από αυτά.
H διαδικασία αυτή προχωρά και πέρα από τα ρεαλιστικά κίνητρα της επικείμενης θεατρικής παράστασης των Παθών και ισχύει κατ' επέκταση για όλους τους χαρακτήρες· οι άρχοντες του χωριού ασυναίσθητα καταλήγουν στο ρόλο των Φαρισαίων· ο παπάς του χωριού Γρηγόρης οδηγείται ανεπαίσθητα από τις περιστάσεις και από την ιδιοσυγκρασία του στο ρόλο του Kαϊάφα· τον ρόλο του Πιλάτου υποδύεται κατά τρόπο έξοχο αν και άθελά του, και με πολύ χιούμορ από τη μεριά του Καζαντζάκη, ο τοπικός Tούρκος Αγάς, ένας καλοπροαίρετος καλόβολος παιδεραστής που εν τέλει τρελαίνεται από τα ακατανόητα καμώματα των γύρω του Ελλήνων, οι οποίοι, καθώς λέει, «θα πετάλωναν τους ψύλλους».
Tο μυθιστόρημα τελειώνει με το Mανολιό, τη μορφή του Xριστού, να εκτελείται στην εκκλησία μεσάνυχτα Χριστουγέννων, καθώς φτάνει η είδηση της προσπέλασης τουρκικών στρατευμάτων στο χωριό· βρισκόμαστε προ της Μικρασιατικής καταστροφής και της εκδίωξης του ελληνικού πληθυσμού από την Aνατολία...
Διαβάστε τη συνέχεια της ανάλυσης του Βρετανού καθηγητή Roderick Beaton, μεταφρασμένη, εδώ.

Η ιταλογαλλικής παραγωγής ταινία πήρε ειδικό βραβείο στο Φεστιβάλ των Καννών και ήταν υποψήφια για BAFTA καλύτερης ξένης ταινίας, με τη Μελίνα Μερκούρη να πρωταγωνιστεί μεταξύ ενός πολυεθνικού καστ.

Επίσημος Τίτλος: Celui qui doit mourir
Ελληνικός Τίτλος: Ο Χριστός ξανασταυρώνεται
Διεθνής Τίτλος: He who must die
Πρεμιέρα: Στην Γαλλία Σάββατο, 4 Μαΐου 1957 και στην Ελλάδα Πέμπτη, 17 Απριλίου 2008
Σκηνοθεσία: Ζιλ Ντασέν
Σενάριο: Ζιλ Ντασέν, Μπεν Μπάρζμαν, Αντρέ Ομπεΐ (βασισμένο στο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη)
Πρωταγωνιστούν: Μελίνα Μερκούρη, Δήμος Σταρένιος, Ζαν Σερβέ, Καρλ Μόινερ, Γκριγκόρ Ασλάν, Γκέρτ Φρουμπ, Ρενέ Λεφέβρ, Λουσιέν Ρέϊμπουργκ, Ρόγερ Άνιν, Πιέρ Βανέκ, Νικόλ Μπέργκερ, Μορίς Ρονέ, Φερνάντ Λεντού, Άννα Αρμάου
Κοστούμια: Γιάννης Τσαρούχης
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκης
Κατηγορία: Δράμα
Γλώσσα: Γαλλικά
Έτος παραγωγής: 1957
Χώρα παραγωγής: Γαλλία, Ιταλία
Διάρκεια: 122'




Τα σταφύλια της οργής (1940) - Grapes of Wrath



Τα «Σταφύλια της οργής», το αδιαμφισβήτητο αριστούργημα του Τζον Στάινμπεκ, είναι η ιστορία των ταπεινών και καταφρονεμένων της Αμερικής στα χρόνια της μεγάλης οικονομικής κρίσης, στις αρχές της δεκαετίας του 1930, αμέσως μετά το μεγάλο κραχ του 1929.




Με τις σοδειές τους κατεστραμμένες από παρατεταμένη ξηρασία και από θυελλώδεις ανέμους που κουβαλούσαν πυκνά σύννεφα από χώμα, ξεριζωμένοι από τα χωράφια τους λόγω της εισβολής των νέων καλλιεργητικών μεθόδων, χιλιάδες εξαθλιωμένοι αγρότες του αμερικανικού Νότου εγκαταλείπουν τις εστίες τους κατευθυνόμενοι προς τη Γη της Επαγγελίας, την Καλιφόρνια.
Με τα λιγοστά υπάρχοντά τους φορτωμένα σε σαραβαλιασμένα φορτηγάκια ζουν ένα ταξίδι ολωσδιόλου εφιαλτικό ελπίζοντας να βρουν δουλειά και ψωμί. Τις τύχες μιας από αυτές τις οικογένειες παρακολουθεί το βραβευμένο με πούλιτζερ μυθιστόρημα του Στάινμπεκ (1939) και η πιστή κινηματογραφική του μεταφορά ένα χρόνο μετά.
Για να αποδώσει όσο μπορούσε πιο ρεαλιστικά την εξιστόρησή του, ο συγγραφέας έζησε για ένα διάστημα ανάμεσα στους εσωτερικούς μετανάστες, οι οποίοι, φθάνοντας στον προορισμό τους, δεν άργησαν να αντιληφθούν ότι τα πράγματα δεν ήταν όπως είχαν ελπίσει: τους περίμεναν η καχυποψία, η εχθρότητα, η αναδουλειά, η πείνα και η ανάλγητη συμπεριφορά των εργοδοτών και των εκπροσώπων του κράτους.
Το βιβλίο του Στάινμπεκ συζητήθηκε όσο κανένα άλλο στην εποχή του, με την ίδια ζέση επαινέθηκε και κατηγορήθηκε («ένα μάτσο ψέματα», «κομμουνιστική προπαγάνδα», κ.α.). Χαρακτηριστικά, εξαιτίας του γεγονότος ότι οι τράπεζες θεωρούσαν το μυθιστόρημα επικίνδυνα ανατρεπτικό, η εταιρία παραγωγής 20th Century Fox γύρισε την ταινία με τον παραπλανητικό τίτλο «Λεωφόρος 66», το όνομα της κεντρικής λεωφόρου στις ΗΠΑ που οδηγεί στην Καλιφόρνια. Παρά τις πιέσεις, το βιβλίο διαβάστηκε ευρύτατα και εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα κλασικά αριστουργήματα της αμερικανικής αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Δεν έχουμε τη δική μας ψυχή. Έχουμε ένα μέρος από μια μεγάλη ψυχή. Μια μεγάλη ψυχή που ανήκει σε όλους...
Θα βρίσκομαι παντού μέσα στο σκοτάδι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου δίνουν μάχη για να φάνε οι πεινασμένοι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου ο μπάτσος δέρνει τον ανήμπορο. Θα βρίσκομαι εκεί όπου οι άνθρωποι φωνάζουν επειδή είναι έξαλλοι και δεν αντέχουν άλλο.
Αλλά θα βρίσκομαι και εκεί όπου τα παιδιά γελούν επειδή πεινούν μα ξέρουν ότι το δείπνο τα περιμένει. Και θα βρίσκομαι εκεί όταν οι άνθρωποι θα τρώνε τους δικούς τους καρπούς και θα ζουν στα σπίτια που οι ίδιοι έφτιαξαν.
Θα βρίσκομαι εκεί...
Ο Χένρι Φόντα ήταν αυτός θα κατέγραφε στο πάνθεον της 7ης τέχνης τις παραπάνω φράσεις, υποδυόμενος τον κεντρικό ήρωα, Τομ Τζόουντ, στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος. Ανάμεσα σε εξαιρετικές ερμηνείες αυτές που ξεχωριζουν ειναι του Χένρι Φόντα και της μητερας του στο φιλμ την οποία υποδύεται έξοχα η Τζέιν Ντάργουελ, κερδιζοντας ετσι και το όσκαρ.


Ο δημιουργικός εγκέφαλος της ταινίας, ωστόσο, ήταν ο σκηνοθέτης Τζoν Φορντ, ο οποίος κέρδισε το όσκαρ σκηνοθεσίας μετατρέποντας, με τη συνδρομή του οπερατέρ Γκρεγκ Τόλαντ, σε αξέχαστες εικόνες τις σελίδες του Στάινμπεκ.
Η σκηνοθετική ευφυΐα του ήταν η τολμηρή και άκρως αντιεμπορική ατμόσφαιρα της ταινίας μέσα από κάδρα της αμερικανικής φύσης στην απόλυτη μαυρίλα της: έρημες πεδιάδες, συννεφιασμένος ουρανός, λασπωμένοι δρόμοι. Μια προσέγγισή που διατήρησε στον υπέρτατο βαθμό το προνόμιο της εντιμότητας στην απεικόνιση των πραγματικών συνθηκών.
Τα «Σταφύλια της οργής» εξακολουθούν, ακόμη και σήμερα, να εντάσσονται σε πολλές λίστες των δέκα καλύτερων ταινιών στην ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου.

Σκηνοθεσία: John Ford
Παραγωγή: Darryl F. Zanuck, Nunnally Johnson
Σενάριο: Nunnally Johnson, βασισμένο στο μυθιστόρημα The Grapes of Wrath του John Steinbeck
Παίζουν: Henry Fonda, Jane Darwell, John Carradine, Shirley Mills, John Qualen, Eddie Quillan
Μουσική: Alfred Newman
Οπερατέρ: Gregg Toland
Μοντάζ: Robert L. Simpson

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Aκροκόρινθος - The Magic Castle - Το Μαγικό Κάστρο - Short Film



Ένα μικρό πειραματικό φιλμάκι γυρισμένο στην Ακροκόρινθο.
Συνδιάζει την μυστική ζωή των φυτών μέσα απο 2 σύγχρονους Σαμάνους της εποχής μας , που με τις μαγικές κινήσεις των χεριών τους επικοινωνονονούν με αυτά




The souls of the plants that live in the castle and the modern shaman who communicates with them, with the magic movement of his hands Music David Sylvian Shot in Akrokorinthos Castle with Pentax K-x Zeiss 28 mm f 2.8.



Εξοπλισμός : Pentax Kx   με φακό Carl Zeiss Jena 28mm  - F2.8


Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Μουσείο Βραυρώνας














Photos & Video: Elias Yiannopoulos


Αρτέμιδα η φημισμένη θεά, η οποία άλλοτε τόνιζε τη θηλυκή και ευαίσθητη πλευρά της και άλλοτε πρόβαλλε μια πιο δυναμική και χειραφετημένη όψη. Προστάτιδα του γάμου, της γονιμότητας, των παιδιών, της χειροτεχνίας και υφαντικής από τη μια κι από την άλλη Κυνηγέτιδα, Ταυροπόλος, Ποτνία Θηρών με τα βέλη στον ώμο και συντροφιά το ελάφι της.
Ενα σφυρήλατο άγαλμα της θεάς σε ειδική προθήκη, αλλά και μια μαρμάρινη επιτύμβια στήλη από τη Μερέντα Αττικής, μέρος της οποίας είχε κλαπεί στο παρελθόν, αλλά πλέον έχει ξαναβρεί τη θέση του, αποτελούν ορισμένα από τα χάιλαιτ του μουσείου. Ενας μεγάλος μαρμάρινος κυλινδρικός βωμός του 400 π.Χ. έχει θέμα την υποδοχή του Διονύσου ως φιλοξενούμενου θεού στο ιερό της Αρτέμιδος. Από τα πρώτα εντυπωσιακά εκθέματα που αντικρίζει ο επισκέπτης είναι το Ανάγλυφο των Θεών, που αφορά την ίδρυση του ιερού της Βραυρωνίας Αρτέμιδος και απεικονίζει τον Δία, τη Λητώ, τον Απόλλωνα και την Άρτεμη σε έντονη κίνηση.
«Σύμφωνα με την παράδοση αλλά και με όσα αναφέρει ο Ευριπίδης στην "Ιφιγένεια εν Ταύροις", ο Ορέστης, ακολουθώντας το χρησμό του Απόλλωνα, έφερε στην Αττική από τη γη των Ταύρων την Ιφιγένεια και το ξόανο της Αρτέμιδος. Ίδρυσαν το ιερό της και η Ιφιγένεια έγινε ιέρεια»
Τα πλούσια και ποικίλα αναθήματα μαρτυρούν τη φύση της λατρείας της και τα λατρευτικά δρώμενα που τη συνόδευαν. Μια μεγαλοπρεπής πομπή ξεκινούσε κάθε πέντε χρόνια από την Ακρόπολη της Αθήνας για να γιορτάσει τα Βραυρώνια στο ιερό της Αρτέμιδος. Εκεί γίνονταν θυσίες αλλά και αθλητικοί, μουσικοί και ιππικοί αγώνες.
Η αρκτία αποτελούσε τη σημαντικότερη λατρευτική εκδήλωση της γιορτής και είχε το χαρακτήρα θητείας και μύησης για την ενηλικίωση και το γάμο. Η Άρτεμις καθοδηγούσε τα κορίτσια για το πέρασμά τους από την παιδική στην εφηβική ηλικία και τα προετοίμαζε για τον κύριο ρόλο τους στην κοινωνία. Κιονίσκοι όπου απεικονίζονται τελετές, όπως κορίτσια που χορεύουν αποτελούν μέχρι σήμερα αδιάψευστους μάρτυρες των αρκτίων.
Στις αίθουσες του μουσείου βλέπουμε πολλά αναθηματικά ανάγλυφα, «καθώς οι αρχαίοι πίστευαν ότι με την ανάθεση και τη θυσία θα αποκτούσαν την εύνοια των θεών. Υπάρχουν αγάλματα παιδιών τα οποία οι γονείς αφιέρωναν στην Άρτεμη είτε έπειτα από μια αίσια έκβαση γέννας ή έπειτα από ίαση κάποιας αρρώστιας»
Μαρμάρινα κεφάλια κοριτσιών, αγαλματίδια καθιστών αγοριών αλλά και τα παιχνίδια τους μαρτυρούν πώς περνούσαν τον ελεύθερο χρόνο τους: Με το αρτιάζειν (μονά-ζυγά), τα πεντέλιθα, τον αστραγαλισμό, με βώλους από πηλό και γυαλί, ζάρια αλλά και με πλαγγόνες (κούκλες). Πάντως, τα κορίτσια χάριζαν τα παιχνίδα τους στις προστάτιδες θεές του γάμου πριν από την ενηλικίωσή τους.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα αναθήματα που σχετίζονται με τις υποστάσεις της Αρτέμιδος (προστάτιδα των γυναικών, του γάμου, των εφήβων, της χειροτεχνίας κ.λπ.), αλλά και τα αντικείμενα από ξύλο -είναι θαύμα πώς διατηρούνται σε καλή κατάσταση μέχρι σήμερα- που βρέθηκαν κατά τις ανασκαφές στο ιερό.
Μια ενότητα με τίτλο «Ο κόσμος της γυναίκας» επιβεβαιώνει πως ανέκαθεν οι γυναίκες έδιναν έμφαση στην εξωτερική εμφάνισή τους. Χρυσά κοσμήματα, όπως δαχτυλίδια, περιδέραια, σκουλαρίκια, μπρούντζινοι καθρέφτες μαζί με δεκάδες αρωματοδοχεία και μικρά αγγεία όπου έβαζαν τα καλλυντικά που έφτιαχναν από φυτά και ορυκτά χρώματα, δίνουν τον τόνο.
Εκτίθενται ακόμα αγγεία συμποσίου όπου βλέπουμε άντρες ξαπλωμένους σε ανάκλιντρα, να δειπνούν, να συζητούν, να απολαμβάνουν τη μουσική και το χορό ή να παίζουν παιχνίδια όπως ο κότταβος. Σύμφωνα με τους κανόνες, ο συμποσιαστής έπρεπε να αδειάσει το περιεχομένου ενός κυπέλλου και τις τελευταίες σταγόνες να τις εκσφενδονίσει σε ένα αγγείο τοποθετημένο σε κάποια απόσταση. Με αυτό το παιχνίδι οι άντρες μοιράζονταν τις εταίρες.
Στην πέμπτη και τελευταία αίθουσα φιλοξενούνται τα ευρήματα από όμορους δήμους: Παιανία, Κορωπί, Μαρκόπουλο, Πόρτο Ράφτη. Από τις ανασκαφές στην Ανάβυσσο ήρθαν στο φως τάφοι της γεωμετρικής περιόδου και πολλά αγγεία. Στον προθάλαμο του μουσείου βλέπουμε το χρονικό των ανασκαφικών ερευνών στον αρχαιολογικιό χώρο του Ιερού της Αρτέμιδος Βραυρωνίας και την αναστήλωση της στοάς του. Η πρώτη αίθουσα είναι αφιερωμένη στους προϊστοιρκους οικισμούς της Βραυρώνας και το δήμο των Φιλαϊδών κατά τους ιστορικούς χρόνους.
«Το ιερό της Αρτέμιδος Βραυρωνίας είναι ένα από τα αρχαιότερα και πιο σημαντικά ιερά της Αττικής και είχε υποστηρικτές σπουδαίους άνδρες όπως ο Κίμωνας, ο Πεισίστρατος, ο Μιλτιάδης», επισημαίνει η Ι. Δρακωτού. «Ο ναός της Αρτέμιδος οικοδομήθηκε το πρώτο μισό του 5ου αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με το μύθο, η Ιφιγένεια, κλειδούχος ιέρεια της Αρτέμιδος, λατρευόταν στο ιερό ως χθόνια ηρωίδα».
Οι ανασκαφές άρχισαν στη δεκαετία του 1940 από τον αρχαιολόγο Ι. Παδημητρίου. «Από τον 18ο αιώνα ήταν γνωστό πως υπήρχε εκεί ιερό γιατί είχε παρατηρηθεί ότι το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο στέκονταν πάνω σε ογκόλιθους. Η αρχαιολογική υπηρεσία έκανε δοκιμαστική τομή το 1948. Οι ανασκαφές άρχισαν ένα χρόνο αργότερα και ανακαλύφθηκαν τα κτίρια, που βλέπουμε σήμερα. Αργότερα, ο Χ. Μπούρας έκανε την αναστήλωση της στοάς, που περιβάλλει σε σχήμα "Π" το κεντρικό αίθριο του ιερού».
Το μουσείο κτίστηκε το 1962 στο άμεσο περιβάλλον του ιερού της Αρτέμιδος με σκοπό να στεγάσει τα ευρήματα των ανασκαφών. Η ανακαίνιση του είχε κριθεί αναγκαία ήδη από τις αρχές του 2000 και τελικά έγινε εφικτή όταν το έργο εντάχτηκε στο Γ' Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης.

Το Μουσείο της Βραυρώνας και ο αρχαιολογικός χώρος δεν είναι μακριά από την Αθήνα και βρίσκονται σε ένα μοναδικό φυσικό περιβάλλον. Περνάς τον παραλιακό δρόμο της Λούτσας προς τη Βραυρώνα, παραβλέπεις τις κακόγουστες καφετέριες με τις ξαπλώστρες που γεμίζουν ασφυκτικά το καλοκαίρι και, ακολουθώντας την ευανάγνωστη σήμανση, ξαφνικά βρίσκεσαι σε ένα καταπράσινο τοπίο όπου οι λόφοι και η χαμηλή βλάστηση κυριαρχούν. Μοναδική παραφωνία είναι το ξενοδοχείο που είχε κτιστεί κοντά στο μουσείο, επί χούντας, ωστόσο οι υπόλοιπες εκτάσεις έχουν απαλλοτριωθεί.
  Στα θετικά ότι οι εκθεσιακές ενότητες και το εποπτικό υλικό δημιουργούν μια «αφήγηση» που βοηθάει τον επισκέπτη. Ασφαλώς τα εκθέματα «μιλούν» από μόνα τους. Τελευταία εκδόθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού και ένα δίγλωσσο (ελληνικά-αγγλικά) πολύπτυχο με πληροφορίες για το μουσείο και τον αρχαιολογικό χώρο του ιερού της Αρτέμιδος Βραυρωνίας. 






Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

ΒΟΥΣΜΑΝΟΙ - BUSHMAN

Μια ομάδα Βουσμάνων από την κοινότητα του Khomani στην έρημο Καλαχάρι  στην Νότια Αφρική.










Το Kalahari είναι ένας από τους μεγαλύτερους Εθνικούς δρυμούς της Νότιας Αφρικής, που συνορεύουν με τη Μποτσουάνα και τη Ναμίμπια. Οι Βουσμάνοι,είναι οι τελευταίοι αυτόχθονες πληθυσμοί της Νότιας Αφρικής. Πολλές από τις ομάδες διώχθηκαν από την γη τους το 2002 από την γειτονική κυβέρνηση της Μποτσουάνα για την εξόρυξη διαμαντιών, αφήνοντας τον παραδοσιακό νομαδικό τρόπο ζωής τους (κυνηγοί -τροφοσυλλέκτες) Το 2006 οι Βουσμάνοι κέρδισαν μια ιστορική απόφαση εναντίον της κυβέρνησης, που τους επιτρέπει να επιστρέψουν στη γη τους. Καθώς όμως δεν υπάρχει άμεση πρόσβαση στο νερό και το θέλγητρο της σύγχρονης κοινωνίας είναι ισχυρό , πολλοί δεν επέστρεψαν, επιλέγοντας να μείνουν στους οικισμούς γύρω από το πάρκο.Οι Βουσμάνοι είναι μια μοναδική κοινότητα ανθρώπων που πραγματικά μπορούσαν να ζήσουν σε εντελώς αντίξοες συνθήκες .
Όμως ο σύγχρονος άνθρωπος τούς κατέστρεψε αυτή την ικανότητα γιατί ήθελε τα διαμάντια , τα οποία τόσα χρόνια τα είχαν οι Βουσμάνοι και δεν τα χρησιμοποιούσαν.Τώρα με την υπόσχεση μιας βρύσης και μιας άθλιας στέγης , πέφτουν και αυτοί στην ίδια κατάσταση με τους Ινδιάνους της Αμερικής και τούς Αβορίγινες της Αυστραλίας. Παρ όλα αυτά υπάρχουν κάποιοι ακόμη που κρατούν την σκληρή τους παράδοση και επιστρέφουν στην έρημο.

(Φωτογραφία Dan Kitwood / Getty Images)








Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

ΜΕΣΟΓΕΙΑ S.O.S - ΚΤΗΜΑ ΚΑΜΠΑ






1879 ,ένα από τα πρώτα εργοστάσια οινοποιίας έκτασης 350 στεμμάτων κατασκεύαζεται στήν Ανατολική Αττική.Μοναδικό για την περιοχή και χαρακτηρισμένο διαττηρητέο , με περιβάλοντα χώρο 23,5 στρ. σε άμεση επαφή με άλλα διατηρητέα κτίρια της περιοχής , Βίλα Καμπά , Αρχοντικό Μάτσα , Σιδηροδρομικός Σταθμός , με τα οποία αποτελεί μια ενότητα.Ενταγμένο σε ζώνη προστασίας τοπίου , στο οποίο παραγόταν το ομώνυμο φημισμένο κρασί των Μεσογείων.

1997 η εταιρεία των Μπόμπολα , Καλλιτσάνη αγόρασε ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΓΗ , αφού πρώτα φρόντισε μια μέρα πρίν , να παρθεί απόφαση αποχαρακτηρισμού της από τον Οργανισμό Αθήνας ΥΠΕΧΩΔΕ για δημιουργία σε αυτήν εμπορικού κέντρου. Ο δρόμος ήταν ανοικτός για να πραγματοποιηθούν και τα υπόλοιπα σχέδια που είχαν ήδη συμφωνηθεί από καιρό… Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η χάραξη της Αττικής Οδού, που κάνει μια φαινομενικά ανεξήγητη παράκαμψη μέσα στα χωράφια και τους αγρούς της Κάντζας, η ύπαρξη 6 ( ΕΞΗ!!!!) λωρίδων εισόδου από την Κάντζα στην Αττική Οδό, σε μια περιοχή 3μιση χιλιάδων κατοίκων, ή η στάση του Προαστιακού ακριβώς δίπλα στο χώρο που σχεδιάζουν να κτίσουν το τερατούργημά τους;

Η απόφαση αυτή ακυρώθηκε από το ΣΤΕ μετά από προσφυγή. Σαν απάντηση στο ΣΤΕ και στους κατοίκους, η εταιρεία “Καμπάς Α.Ε.”, εκδικητικά κατέστρεψε 100 χρόνων αμπελώνες με την ανοχή του Δήμου και μετέτρεψε το χώρο σε χωματερή για τις ανάγκες κατασκευής της Αττικής οδού και όχι μόνο. Γι αυτό το λόγο μετονόμασαν την εταιρία από εταιρία ανάπτυξης ακινήτων (REAL ESTATE) σε οικοδομικών υλικών και κηπευτικών προϊόντων. Θα θέλαμε να ξέραμε πόσα κέρδισαν από αυτές τις αλλαγές ονομασίας και τις παράλληλες εργασίες κατασκευής της Αττικής οδού και αν είχαν το δικαίωμα να κάνουν τέτοιες αλλαγές σε εταιρία εισηγμένη στο χρηματιστήριο με πλήθος απελπισμένων μετόχων.

Τώρα η εταιρεία επανήλθε και ο οργανισμός Αθήνας από πίσω (γιατί άραγε;) με μια νέα πρόταση την δημιουργία ΠΟΑΠΔ (Περιοχές Οργανωμένης Ανάπτυξης Παραγωγικών Δραστηριοτήτων!!!!!!!!!!!!!!), γιατί στη χώρα μας των εργολάβων και του νεοπλουτισμού παραγωγικές δραστηριότητες είναι μόνο τα MALL.






Ποια ήταν η αντίδραση της Δημοτικής Αρχής ;


Με καθυστέρηση 6 μηνών, η απόφαση του Δ.Σ τον Οκτώβρη του 2007, απορρίπτει την δημιουργία του τερατώδους εμπορικού κέντρου, επισημαίνει τις διαφωνίες του στην προτεινόμενη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων, άλλά δεν αποφασίζει με ποιες ενέργειες η παραπάνω απόφαση θα διεκδικηθεί.

Δεν περιμέναμε βέβαια κάτι διαφορετικό. Ο κ. Κωνσταντάς ακόμα νοσταλγεί τη «χαμένη ευκαιρία» του 1998-99. Από την άλλη η αντιπολίτευση, εγκλωβισμένη στις αντίθετες απόψεις που υπάρχουν στο εσωτερικό της, δεν αποσαφήνισε την αντίθεσή της, δεν δραστηριοποίησε τους κατοίκους.

Έτσι οδηγηθήκαμε σε μια σειρά άτυπων συναντήσεων κεκλεισμένων των θυρών, με τον Οργανισμό Αθήνας και την εταιρεία, οι οποίες προετοίμασαν την αλλαγή της θέσης του Δημοτικού Συμβουλίου.

Τον Δεκέμβριο του 2008 το Δ. Σ. κατά πλειοψηφία, αποδέχεται την κατασκευή του εμπορικού κέντρου και διεκδικεί περιορισμό των δυσμενών επιπτώσεων. Οι κάτοικοι, οι φορείς, η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση αγνοούνται. Ο Δήμος προχωρά στην αλλαγή της θέσης του χωρίς αυτή να υποστηρίζεται από μελέτη, σχέδιο, χωρίς να έχει υπάρξει συζήτηση εναλλακτικών προτάσεων ανάπτυξης του Κτήματος Καμπά (π.χ. θεματικό πάρκο), χωρίς καν να έχει αποσαφηνιστεί τι πραγματικά σχεδιάζει να κατασκευάσει η εταιρεία, μετατρέποντας με την απόφασή του την περιοχή μας σε «ανοχύρωτη πόλη».

Οι «βάρβαροι» υπόσχονται!!! έργα που θα πληρωθούν από το ελληνικό δημόσιο και τους κατοίκους!!! τα οποία πολλές φορές έχουν ανέβει στο τραπέζι των υποσχέσεων (η διάνοιξη της οδού Σολωμού ως παράπλευρος οδικός άξονας της Αττικής Οδού, η αποχέτευση κ.α.), τα οποία θα έπρεπε να έχουν ήδη προ πολλού εκτελεστεί.

Με την τελευταία όμως απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου προκύπτει σοβαρό ζήτημα δημοκρατικής λειτουργίας του Δήμου. Η θέληση των κατοίκων για την τύχη του Κτήματος Καμπά, όπως έχει καταγραφεί τα τελευταία 15 χρόνια, δεν μεταβάλλεται με αυξομειούμενες πλειοψηφίες σε επίπεδο Δημοτικού Συμβουλίου. Χρειάζεται πλατιά ενημέρωση και ενεργοποίηση των κατοίκων, έγκριση σε λαϊκές συνελεύσεις, έτσι ώστε η απόφαση της τοπικής κοινωνίας να είναι αυτή που θα επικυρώσει ή θα αναιρέσει προηγούμενες αποφάσεις .





Είναι όπως παρουσιάζεται «μοιραίο» να γίνει το mall στο κτήμα Καμπά ? Όχι βέβαια !!

Η εταιρεία αγόρασε αγροτική γη. Από τότε χρησιμοποιεί όλες τις διασυνδέσεις της προκειμένου να μεταβάλει την χρήση της από αγροτική σε εμπορικό κέντρο.

Νομιμοποιείται να το διεκδικεί και το ΥΠΕΧΩΔΕ να προστρέχει;

Μα στην Παλλήνη, εντάσσεται στο σχέδιο περιοχή με χρήση πολεοδομικού κέντρου, σύμφωνη με τον σχεδιασμό της πόλης και τις ανάγκες των κατοίκων της περιοχής, στην οποία είναι ιδιοκτήτες γης πλήθος συμπολιτών μας. Πόσες περιοχές με ίδια χρήση θα χωρέσει η πόλη μας; και σε τι αγοραστικό κοινό απευθύνονται; Η μία δεν θα λειτουργήσει ανταγωνιστικά της άλλης; το μεγάλο ψάρι δεν θα φάει το μικρό;

Έχει υπερτοπικό χαρακτήρα (με τοπικές επιπτώσεις !) και προωθείται από το ΥΠΕΧΩΔΕ;

Μήπως καλύπτει ανάγκες της ευρύτερης περιοχής; Μα σε απόσταση 5 - 10 χιλιομέτρων λειτουργούν ή κατασκευάζονται πολλά εμπορικά κέντρα. Αυτά δεν καλύπτουν τις ανάγκες της περιοχής των Μεσογείων; Ποιος είναι ο χωροταξικός σχεδιασμός από πλευράς ΥΠΕΧΩΔΕ; «Κάθε χωριό και εμπορικό κέντρο κάθε γωνιά και mall?»

Και αυτά προωθούνται ενώ βρισκόμαστε στη αρχή πολυδιάστατης, δομικής, παγκόσμιας οικονομικής κρίσης η οποία απειλεί τη δουλειά, την επιβίωση, τις κοινωνικές κατακτήσεις της πλειοψηφίας των κατοίκων της χώρας μας. Ενώ παγκόσμια αναθεωρούνται μοντέλα οικονομικής ανάπτυξης θεοποίησης της ελευθερίας της αγοράς, ενώ επανέρχεται η απαίτηση για κρατικό σχεδιασμό, υπάρχει κανείς που ειλικρινά υποστηρίζει ότι η δημιουργία εμπορικών κέντρων είναι λύση σε κατεύθυνση παραγωγικής ανάπτυξης; ή αντίθετα, η οικονομική αντίληψη στην οποία στηρίζεται η λειτουργία τους, ωθεί τον κόσμο σε υπερκατανάλωση και υπερδανεισμό, επιφέροντας καταστροφικές συνέπειες στην οικονομία, τις οποίες σήμερα βιώνουμε.

Εμείς υποστηρίζουμε, ότι η Δημοτική Αρχή θα πρέπει να αποκλείσει κάθε συζήτηση για τη δημιουργία εμπορικού κέντρου στη περιοχή Καμπά.

Υπάρχουν ανοιχτά προβλήματα στην πόλη για τη λύση των οποίων οφείλει να πιέσει τον Οργανισμό της Αθήνας, το ΥΠΕΧΩΔΕ, την Κεντρική εξουσία γενικότερα, αντί να αναλώνεται σε εξυπηρέτηση συμφερόντων τρίτων.

Είναι οι εντάξεις στο σχέδιο, που αφορούν χιλιάδες συνδημότες μας και συνδέονται με την ποιότητα ζωής και τις κοινωνικές ανάγκες της πόλης μας. Είναι η αποχέτευση και άλλα έργα υποδομής.

Είναι η νεολαία που οφείλουμε να την προστατέψουμε, να της δώσουμε όραμα και προοπτική, αντί να την εκπαιδεύσουμε στην κατανάλωση και στη διασκέδαση κονσέρβα των MALL.

Συνηθίζεται, όσοι έχουν διαφορετική άποψη, όπως και εμείς, να χαρακτηρίζονται γραφικοί έως και επικίνδυνοι. Γιατί όπως λένε, η απόρριψη της συγκεκριμένης πρότασης, θα μας οδηγήσει σε άλλη δυσμενέστερη. Οι προηγούμενες όμως απορρίψεις δεν οδήγησαν σε δυσμενέστερες εξελίξεις.

Παραμένει το κτήμα Καμπά ως ένας από τους τελευταίους μεγάλους ελεύθερους χώρους στην περιοχή μας. Παραμένει σαν ανάσα ζωής, προστασίας απέναντι στις μεγάλες κλιματικές αλλαγές, αντιστάθμισμα στη μεγάλη περιβαλλοντική καταστροφή που έχει υποστεί η Αττική.

Παραμένει προς διεκδίκηση από τους κατοίκους με εναλλακτικές προτάσεις για τη χρήση του συμβατές με την ιστορία του και το μέλλον μας.

Η κοινωνία ευαισθητοποιείται, το κέρδος δεν είναι αυτοσκοπός, το περιβάλλον διεκδικείται, το κοινωνικό κόστος υπολογίζεται.
Ας διεκδικήσουμε σήμερα το απόλυτο για να μην κυνηγάμε αύριο το αυτονόητο.

Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο - Connect With Us

eliasyian@gmail.com ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος ιστότοπου με οποιονδήποτε τρόπο, ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη άδειά μου. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.