Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

TAKHΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ



Σάββατο σήμερα, ο ουρανός βαρύς μας περνάει σε ένα διαφορετικό σκηνικό και μια διάθεση λίγο καταθλιπτική που όμως μας ανοίγει ένα άλλο παράθυρο. Τα σκούρα σύννεφα και η λίγο βαριά ατμόσφαιρα μου φέρνουν στο μυαλό τις ταινίες του Τάκη Κανελλόπουλου και την εποχή του πολέμου μαζί με μια ανεκπλήρωτη ερωτική επιθυμία που φωλιάζει στα στήθη με μυρωδιά και πόνο θανάτου. 
Πρόσωπα σιωπηλά προφίλ και ανφάζ με την κινηματογραφική μηχανή να τοποθετείται κάτω από το ύψος των προσώπων για να τα εξυψώσει στον σκούρο ουρανό αλλά να μην αφήσει την επιθυμία τους να εκπληρωθεί, παρά να την σταματήσει στο μούχρωμα του ονείρου και του πόθου. Πλάνα σταθερά που κρατούν τον χρόνο σχεδόν αιώνιο σαν να μην τελειώνει ποτέ αυτό που γίνεται και μια μουσική κιθάρας μελαγχολικής που θέλει να φέρει την ελπίδα και το χαμόγελο που σχεδόν ποτέ δεν βγαίνει απ τα χείλη.
Οι μορφές των γυναικών και των ανδρών που χρησιμοποιεί ο Κανελλόπουλος έχουν μια εσωτερική εγκαρτέρηση κάνοντάς τον μεγάλο προσωπογράφο του κινηματογράφου. Τα τοπία του είναι μοναδικά για την εποχή εκείνη ,νεορεαλιστικά και δυναμικά, ένας σχεδόν παράλληλος δρόμος με τον Ταρκόφσκι. 




    ΕΚΔΡΟΜΗ 1966
Σκηνοθεσία :Τάκης Κανελλόπουλος / Σενάριο : Γιώργος Κιτσόπουλος / Μουσική : Nίκος Μαμαγκάκης/Ηθοποιοί: Λίλη Παπαγιάννη , Άγγελος Αντωνόπουλος ,Κώστας Καραγιώργης


ΜΟΥΣΙΚΗ
Συνθέτης: ΝΙΚΟΣ ΜΑΜΑΓΚΑΚΗΣ
Στιχουργός: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Συμμετοχές: ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΜΗΛΙΑΡΕΣΗΣ, ΠΟΠΗ ΑΣΤΕΡΙΑΔΗ
Μουσική για κιθάρα και φωνή για την ταινία ΕΚΔΡΟΜΗ(1966) του Τάκη Κανελλόπουλου με τον Γεράσιμο Μηλιαρέση στην κιθάρα και την Πόπη Αστεριάδη στο τραγούδι




ΟΥΡΑΝΟΣ 1962
*Σενάριο Γιώργος Κιτσόπουλος και Τάκης Κανελλόπουλος βασισμένο σε αφηγήσεις ανθρώπων που έζησαν τον πόλεμο* *Μουσική Αργύρης Κουνάδης* *Κιθάρα Δημήτρης Φάμπας* *Σκηνοθεσία Τάκης Κανελλόπουλος* *Πρωταγωνιστές Αιμιλία Πίττα, Τάκης Εμμανουήλ, Νίκος Τσαχιρίδης, Φαίδων Γεωργίτσης, Ελένη Ζαφειρίου, Νίκη Τριανταφυλλίδη, Λάζος Τερζάς*






Μακεδονικός Γάμος (Τάκης Κανελλόπουλος, 1960)











   

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Φωνή Άφωνη - Αναμονή


΄΄Αναμονή΄΄  Ανάγλυφο σε ξύλο Β.Σαργέντης 

Απόψε άνοιξε τόσο η ψυχή μου που πέρασε όλο το σύμπαν από μέσα μου... 
Προσπαθώντας να αφουγκραστώ την διαίσθηση , άκουσα το τραγούδι με τούς άφωνους ήχους της μνήμης των προγόνων μου,  μέσα απ το χώμα μιας μακρινής πατρίδας. 
Ουτοπία και πραγματικότητα , μια φωνή στην αφωνία και έναν λόγο άλογο που ζητάει άδεια από το στερέωμα για να καταλάβει τον άνθρωπο.
Όσοι έχασαν τα όνειρά τους είναι χαμένοι,όσοι ξέχασαν να ονειρεύονται  είναι χαμένοι ,είπε ένας άφωνος, απ αυτό το μονοπάτι περνάς κάθε μέρα αλλά δεν με βλέπεις ούτε μ' ακούς, κοίτα πάνω, δες το σύννεφο, άπλωσε τα χέρια σου και περιέγραψέ το,
κοίτα κάτω.... ένα μικρό αγκάθι...μην το προσπερνάς δες πόσο μοναδικό είναι... παρατήρησε και άλλο ,θα ακούσεις και άλλες φωνές...δες..είναι μια μαγική στιγμή, γίνε άφαντος ......και νιώσε...νιώσε τις γραμμές του κόσμου...κοίτα ....συγκλίνουν....γίνονται ένα ,είμαστε όλοι επισκέπτες τού χρόνου σε κάποιο μέρος ,απλοί περαστικοί, παρατήρησε , μάθε , αγάπα  μην αφήνεις την λογική να σε παρασύρει...δεν θα σε αφήσει να δεις και όταν περάσεις τον δρόμο μπες στο μονοπάτι και μετά αφησέτο  , αφουγκράσου την διαίσθηση και πορέψου .... κάτσε ακίνητος για λίγο...δες.... είπε η φωνή και ξαφνικά έγινε άφωνη, έτσι όπως ήταν πάντα. 




Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Lucky People Center International





Το ντοκιμαντέρ «Lucky People Center International» μας ταξιδεύει στον κόσμο, και στην εσωτερική ζωή των ανθρώπων. Η ομάδα ταξίδεψε δύο χρόνια ανά την υφήλιο αναζητώντας άτομα και τρόπους ζωής που αντικατοπτρίζουν τον κόσμο καθώς πλησίαζε το έτος 2000.
Οι άνθρωποι που συναντήσαμε άνοιξαν διαφορετικές «πόρτες» για την πίστη, την επιβεβαίωση της ισχύος και υιοθετούν διαφορετικές απόψεις για τον κόσμο που χαρακτηρίζεται από σκληρές και αμείλικτες αλλαγές.
Τα όνειρα, η αίσθηση της αναζήτησης και η κριτική σκέψη είναι για θέματα που ασχολούνται με τη ζωή στον πλανήτη μας. Συναντήσαμε δυνάμεις βουντού, τις ερευνητικές μεθόδους των επιστημόνων για τον εγκέφαλο, τις βουδιστικές απόψεις σχετικά με τον θάνατο, μία πρώην πορνοστάρ που μας μίλησε για τις απόψεις της σχετικά με την ηδονή, έναν τραπεζίτη και τα εκστατικά «πρέπει» του, καθώς και πολλούς άλλους, οι οποίοι πλαισιώνονται από τον ρυθμό της μουσικής και το τραγούδι του γίββωνα (πιθήκου).
(Συγγραφέας: Nicklas Johansson από την Umeå, Σουηδία).





Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

Ξεροβούνι Ευβοίας



Ξεροβούνι Photo by Ηλίας Γιαννόπουλος

Το Ξεροβούνι βρίσκεται στην κεντρική Εύβοια και ανήκει στην οροσειρά της Δίρφυς. Είναι βραχώδες βουνό και σε αυτό υπάρχουν πολλές αναρριχητικές διαδρομές (παραδοσιακή αναρρίχηση). Η διάσχιση της κορυφογραμμής του κατά τη διάρκεια του χειμώνα δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Το χιόνι κρύβει τις τρύπες που υπάρχουν στα βράχια κάνοντας την πεζοπορία αρκετά επικίνδυνη. Ακόμη και το μονοπάτι που μας οδηγεί στην κορυφή του απαιτεί χειμερινό εξοπλισμό. Ωστόσο χωρίς χιόνια η διάσχιση της κορυφογραμμής είναι αρκετά διασκεδαστική.


Άνοιξη στον διάδρομο του Ξεροβουνίου
Photo by Ηλίας Γιαννόπουλος

Περιμετρικά υπάρχει δάσος πλούσιο σε χλωρίδα. Κατά την ανάβαση συναντάμε καστανιές, έλατα, πεύκα, οξιές καί πολλά βότανα , την Άνοιξη ξεχωρίζει η πανέμορφη λευκή παιώνια Παρόλο την ονομασία του βουνού (ξεροβούνι) μόνο ξερό δεν είναι αφού υπάρχουν πολλές πηγές και πολλά μέρη για να κατασκηνώσει κανείς κάτω από τη σκιά των δέντρων. Περιμετρικά υπάρχουν και πολλοί δασικοί δρόμοι τους οποίους μπορεί κανείς να διασχίσει με ποδήλατο βουνού. Από το Ξεροβούνι μπορούμε να δούμε την κορυφή της Δίρφυς, ενώ έχουμε και θέα στο Αιγαίο Πέλαγος. Για πεζοπορία στο βουνό καλύτερη εποχή είναι η άνοιξη και το φθινόπωρο.

Ξεροβούνι τέλος διαδρόμου
Photo by Ηλίας Γιαννόπουλος

Τους καλοκαιρινούς μήνες τα βράχια της κορυφογραμμής εκπέμπουν θερμότητα κάνοντας την πεζοπορία κουραστική. Με βάση το καταφύγιο που βρίσκεται στην Δίρφυ μπορεί κανείς να πραγματοποιήσει μια διήμερη πεζοπορία και στα δύο βουνά της περιοχής. Το ψηλότερο σημείο του δεν ξεπερνά τα 1453μ. αλλά λόγω της γεωγραφικής του θέσης αρκετά συχνά δέχεται ισχυρές χιονοπτώσεις. 

Κορυφή
(Πορτάρης) 1453μ.
Χιλιομετρικές αποστάσεις
Αθήνα: 100χλμ.
Θεσσαλονίκη: 486χλμ.
Καταφύγια
Δεν υπάρχουν ορειβατικά καταφύγια στο βουνό αλλά σε κοντινή απόσταση βρίσκεται το καταφύγιο της Δίρφυς

Μεσημεριανή ξεκούραση στο Ξεροβούνι
Photo by Ηλίας Γιαννόπουλος 

Διαδρομές :
Στενή Ευβοίας – Πηγή Τέμπλα
Ανηφορίζουμε μέχρι το χωριό Στενή. Συνεχίζουμε στον κεντρικό δρόμο βγαίνοντας από το χωριό και σύντομα στο αριστερό μας χέρι βλέπουμε το γήπεδο ποδοσφαίρου. Το μονοπάτι ξεκινάει λίγα μέτρα πιο πάνω από την δεξιά πλευρά του δρόμου. Υπάρχει και ορειβατική ταμπέλα. Κατηφορίζουμε σε δασικό δρομάκι και φτάνουμε στο ποτάμι. Από εδώ ξεκινάνε δύο μονοπάτια. Το ένα ανηφορίζει για το καταφύγιο της Δίρφυς και το άλλο για το Ξεροβούνι. Εμείς ακολουθούμε αυτό που φεύγει δεξιά πάνω από το ξύλινο γεφύρι.

Η σήμανση είναι καλή και το μονοπάτι ευκρινές. Το πρώτο κομμάτι γίνεται σε μικτό δάσος με φυλλοβόλα και αειθαλή δέντρα. Σύντομα βγαίνουμε σε δασικό δρόμο όπου και τον ακολουθούμε στρίβοντας αριστερά. Περπατάμε στο χωματόδρομο και σε περίπου 20 λεπτά ξαναβρίσκουμε το ποτάμι. Το περνάμε και συνεχίζουμε στον δρόμο ενώ πλέον το ποτάμι κυλάει αριστερά μας. Σε λίγη ώρα και σε αριστερή στροφή θα δούμε το μονοπάτι στο δεξί μας χέρι. Εδώ αφήνουμε τον χωματόδρομο. Αρκετές φορές θα χρειαστεί να περάσουμε το ποτάμι απέναντι. Μετά από βροχή αλλά και την άνοιξη που λιώνουν τα χιόνια, η στάθμη του ποταμού ανεβαίνει και πολύ εύκολα μπορεί να βρεθεί κανείς μουσκεμένος μέσα σε αυτό.

Στη συνέχεια και αφού περάσουμε πάνω από πεσμένους κορμούς δέντρων και σημεία που το μονοπάτι έχει διαβρωθεί φτάνουμε στη πηγή Καλόβρυση. Από εδώ θα συνεχίσουμε δεξιά προς τον χωματόδρομο ενώ το μονοπάτι συνεχίζει ακριβώς απέναντι. Υπάρχει και ταμπέλα που μας δείχνει την πορεία που πρέπει να ακολουθήσουμε. Ανηφορίζουμε κάτω από έλατα και σε λίγο φτάνουμε σε δασικό δρόμο. Από εδώ βλέπουμε την βραχώδη κορυφογραμμή του Ξηροβουνίου. Συνεχίζουμε αριστερά και σύντομα βρίσκουμε το μονοπάτι δεξιά μας. Στα πρώτα μέτρα δεν υπάρχει σήμανση, ωστόσο το μονοπάτι είναι ευκρινές. Προχωράμε μέχρι που φτάνουμε σε διάσελο. Από εδώ φεύγει ένα μονοπάτι αριστερά προς την πηγή Τέμπλα και την κορυφή του βουνού, ενώ δεξιά ένα άλλο μονοπάτι οδηγεί προς την δεύτερη ψηλότερη κορυφή του βουνού αλλά και το χωριό Σέτα. Εμείς συνεχίζουμε αριστερά και σύντομα φτάνουμε στην πηγή.

Από εδώ το μονοπάτι συνεχίζει μέσα από το δάσος μέχρι την πηγή Κόνισμα. Στη μέση του μονοπατιού ξεκινάει και το ασαφές μονοπάτι που μας βγάζει στην κορυφή του βουνού. Χαρακτηριστικό σημείο της περιοχής είναι ο μεγάλος πλάτανος και οι παλιές πεζούλες που μαρτυρούν ότι εδώ παλιά οι άνθρωποι καλλιεργούσαν την γη. Η διαδρομή για την κορυφή μόνο εύκολη δεν είναι. Ειδικά με χιόνια τα πράγματα γίνονται αρκετά επικίνδυνα και δεν προτείνεται για πεζοπόρους που δεν έχουν εμπειρία σε χειμερινό πεδίο. Άλλο ένα επικίνδυνο φαινόμενο είναι και οι συχνές κατολισθήσεις που γίνονται μετά από χιονοπτώσεις.


Ο Ήλιος που ανατέλλει στο Ξεροβούνι δημιουργεί μορφές στα σαθρά βράχια
Photo by Ηλίας Γιαννόπουλος

Διαδρομή 2η. 
Διάσχιση κορυφογραμμής: Ανηφορίζουμε από το χωριό Στενή με κατεύθυνση τους Στρόπωνες. Ο δρόμος μας βγάζει σε διάσελο το οποίο ενώνει την Δίρφυ με το Ξεροβούνι. Αριστερά μας βλέπουμε και την ορειβατική ταμπέλα που μας οδηγεί στο καταφύγιο. Ο δρόμος από εδώ κατηφορίζει και σε λίγο φτάνουμε σε διασταύρωση με τον αριστερό δρόμο να μας οδηγεί στους Στρόπωνες, ενώ ο δεξιός τον οποίο και ακολουθούμε μας οδηγεί στο χωριό Μετόχι. Συνεχίζουμε για αρκετά χιλιόμετρα έχοντας δεξιά μας το Ξεροβούνι. Στο σημείο που τελειώνουν τα βράχια δεξιά μας, αρχίζουμε να προσέχουμε για να βρούμε τον χωματόδρομο που οδηγεί στο χωριό Κάτω Σέτα. Χαρακτηριστικό σημάδι είναι η κορυφή με τα έλατα στα δεξιά μας με την ονομασία Μαύρα Έλατα. Εδώ θα βρούμε τον χωματόδρομο που πρέπει να ακολουθήσουμε. Αφήνουμε το αμάξι και περπατάμε μέσα σε δάσος με πανύψηλα έλατα μέχρι που φτάνουμε αριστερά από την κορυφή Πορτάρης. Χαρακτηριστικό σημείο είναι η πηγή, ενώ αριστερά μας βρίσκεται η κορυφή Πυργάρι. Από εδώ ξεκινάμε την ανάβαση προς την κορυφή. Η διαδρομή δεν έχει ορειβατικά σημάδια ενώ δεν υπάρχει μονοπάτι. Ανηφορίζουμε και σύντομα φτάνουμε στα βράχια. Από εδώ και πέρα αρχίζει η περιπέτεια. Η πορεία που πρέπει να ακολουθήσουμε για να βγούμε στην κορυφή, αλλά και στην δεύτερη ψηλότερη κορυφή του βουνού είναι ευκρινής. Μένει να βρούμε μόνοι μας τη διαδρομή που θα ακολουθήσουμε αποφεύγοντας τους γκρεμούς και τα αδιέξοδα.


Οξυκόρυφος βράχος στο Ξεροβούνι
Photo by Ηλίας Γιαννόπουλος  




Φωτογραφίες: Ηλίας Γιαννόπουλος
Μουσική: Ben Warfield 

Κείμενο:http://mountainsgreece.com/el/component/co
ntent/article/11-greek-categories/vouna/83-xerovouni



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΌ ΑΦΙΈΡΩΜΑ 
ΣΤΟ ΞΕΡΟΒΟΎΝΙ ΕΥΒΟΙΑΣ





























Photos by Ηλίας Γιαννόπουλος


Ιδού ο Άνθρωπος - Man του Steve Cutts



Όρος Καντήλι - Μονή Γαλατάκη



Photo by Ηλίας Γιαννόπουλος

Περνώντας την Λίμνη Ευβοίας και με κατεύθυνση την Μονή Γαλατάκη ,κάτω από το μοναστήρι το τοπίο είναι μαγευτικό καθώς τα βράχια του όρους Καντήλι πέφτουν κάθετα στην θάλασσα του Ευβοϊκού και πλήθος από πεύκα στολίζουν το μέρος από το βουνό έως και τις ακτές. 
Το τοπίο παραμένει ανέγκικτο ειδικά στα κάθετα κομμάτια του όρους ,εκτός από κάποιες μικρές μονάδες ιχθυοτροφείων που εδρεύουν στην περιοχή. 
Την μοίρα της περιοχής καθορίζει το γυναικείο Μοναστήρι της Μονής Γαλατάκη φωλιασμένο στα βράχια του βουνού και του δάσους. 
Πλούσια η ιστορία του φαίνεται να υπάρχει από τον 8ο μ.χ. αιώνα χτισμένο πάνω σε ερείπια προχριστιανικού αρχαιοελληνικού ναού και μια πορεία στον χρόνο που του έμελλε αρκετές καταστροφές,
πειρατές , Ενετοί  το 1204 ,Τούρκοι το 1470 έως το 1838 όπου με Τούρκικο φιρμάνι απαλλάσσετε. Από το 1950 λειτουργούσε και ως ορφανοτροφείο και ως το 1946 ήταν ανδρώα  και μετέπειτα γυναικεία.

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Παπαλάνγκι





Ο όρος Παπαλάνγκι στην κυριολεξία σημαίνει αυτός που πέρασε τον ουρανό. ‘Ομως οι κάτοικοι των νήσων Τιαβέα τον χρησιμοποιούσαν για να αναφερθούν στους λευκούς δυτικούς.
Φυσικά δεν πιστεύω πως η επιστροφή στις πρωτόγονες κοινωνίες είναι η λύση στα προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου, απλά παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα γιατί θεωρώ πως μπορεί να βοηθήσει αρκετά στο να κατανοήσουμε ποιες αξίες έχουμε υπερεκτιμήσει μετατρέποντας τις σε πρωτεύουσες ανάγκες, τη στιγμή που υψηλότερα ιδανικά παραγκωνίζονται.
Οι σύγχρονες ανεπτυγμένες κοινωνίες μας έχουν μετατρέψει σε ψυχαναγκαστικά όντα και οι σημειώσεις του φύλαρχου Τουιάβι μας το αποδεικνύουν περίτρανα. Όπου Παπαλάνγκι ας τοποθετήσουμε τον εαυτό μας και ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε πως θα ήταν η ζωή μας χωρίς τους παραλογισμούς του δυτικού ανθρώπου που θα συναντήσουμε στο απόσπασμα...


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ:
«Αν μιλήσεις σε κάποιον Ευρωπαίο για τον Θεό της αγάπης, θα μορφάσει και θα χαμογελάσει. Θα χαμογελάσει για την αφέλεια των σκέψεών σου. Δωσ' του όμως ένα γυαλιστερό, στρογγυλό κομμάτι μέταλλο ή ένα μεγάλο βαρύ χαρτί, και θα δεις αμέσως τα μάτια του να γυαλίζουν και τα σάλια του να τρέχουν.
Ο Παπαλάνγκι έχει τόσα επαγγέλματα όσες είναι οι πέτρες μέσα στη λίμνη. Κάθε πράξη του την κάνει επάγγελμα. Είναι ωραίο να φέρνει κανείς μια φορά νερό από την πηγή, ακόμη και περισσότερες φορές την ίδια μέρα. Όποιος όμως πρέπει από την ανατολή μέχρι την δύση του ηλίου και κάθε ημέρα ξανά και κάθε ώρα, όσο φτάνει η δύναμή του, να κουβαλάει συνέχεια νερό - αυτός τελικά θα πετάξει με οργή τον κουβά μακριά του αγανακτισμένος για τα δεσμά στο κορμί του. Γιατί τίποτα δεν είναι τόσο δύσκολο για τον άνθρωπο, όσο να κάνει πάντα το ίδιο ακριβώς πράγμα.
Και γι' αυτό μέσα στους ανθρώπους των επαγγελμάτων ζει ένα φλογερό μίσος. Όλοι αυτοί έχουν στην καρδιά τους κάτι σαν ζώο, που το συγκρατούν δεσμά, που επαναστατεί και που όμως δεν μπορεί να ελευθερωθεί. Και όλοι συγκρίνουν μεταξύ τους τα επαγγέλματά τους, γεμάτοι φθόνο και μίσος, μιλάν για ανώτερα και κατώτερα επαγγέλματα, παρ' όλο που όλα τα επαγγέλματα δεν είναι παρά μισοδουλειές. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μόνο χέρι ή μόνο πόδι ή μόνο κεφάλι, είναι όλα μαζί ενωμένα. Χέρι, πόδι και κεφάλι θέλουν να είναι μαζί. Μόνο όταν όλα τα μέλη και οι αισθήσεις ενεργούν από κοινού μπορεί μια ανθρώπινη καρδιά να γιατρευτεί από χαρά, ποτέ όμως όταν μόνο ένα μέρος του ανθρώπου έχει ζωή και τα άλλα πρέπει να είναι όλα νεκρά. Αυτό προξενεί στον άνθρωπο σύγχυση, απελπισία ή αρρώστια».
Ο Παπαλάνγκι είναι ένας άνθρωπος με εντελώς δική του λογική.
Κάνει πολλά που δεν έχουν νόημα και τον αρρωσταίνουν κι όμως τα εξυμνεί και τραγουδά τραγούδια γι' αυτά του τα κατορθώματα
.Ένας άλλος λόγος που κάνει τον Παπαλάνγκι να ξεχωρίζει, είναι ότι λέγοντας πολλά λόγια, προσπαθεί να μας πείσει ότι είμαστε φτωχοί και άθλιοι, και ότι χρειαζόμαστε πολλή βοήθεια,
γιατί δεν έχουμε πράγματα.
Μόνο μια και μοναδική φορά συνάντησα κάποιον άνθρωπο που είχε πολύ χρόνο, που δεν παραπονιότανε ποτέ ότι του λείπει, αυτός όμως ήταν φτωχός, βρόμικος και περιφρονημένος. Οι άνθρωποι απόφευγαν να περάσουν από δίπλα του και κανένας δεν τον πρόσεχε. Εγώ δεν καταλάβαινα αυτή τη συμπεριφορά, γιατί το βάδισμά του ήταν χωρίς βιασύνη και τα μάτια του είχαν ένα ήρεμο, φιλικό χαμόγελο. Όταν τον ρώτησα, το πρόσωπό του συσπάστηκε και είπε θλιμμένα: "Ποτέ δεν ήξερα να εκμεταλλευτώ τον χρόνο μου, γι' αυτό και είμαι ένας φτωχός, περιφρονημένος φουκαράς." Ο άνθρωπος αυτός είχε χρόνο, κι αυτός όμως δεν ήταν ευτυχισμένος.
Αφήστε με να σας περιγράψω, αδέρφια μου των Πολλών Νησιών, τί είναι πράγμα. Η καρύδα είναι ένα πράγμα, η βεντάλια είναι ένα πράγμα, το πανί, το όστρακο, το δαχτυλίδι, το πιάτο, το κόσμημα, όλα αυτά, είναι πράγματα. Υπάρχουν όμως δυο ειδών πράγματα. Αυτά που έφτιαξε το μεγάλο Πνεύμα, χωρίς εμείς να το βλέπουμε, και που δεν κοστίζουν σ' εμάς τους ανθρώπους κανέναν κόπο και δουλειά, όπως η καρύδα, το μύδι, η μπανάνα. Υπάρχουν και τα πράγματα που φτιάχνουν οι άνθρωποι, με πολύ κόπο και δουλειά, όπως το δαχτυλίδι, το πιάτο, η βεντάλια.
Ω, αδέρφια μου, αν μπορούσατε να με πιστέψετε! Μπήκα μέσα στην σκέψη του Παπαλάνγκι, και είδα την βούλησή του τόσο καθαρά, σαν να την φώτιζε ο μεσημεριάτικος ήλιος.
Επειδή καταστρέφει τα πράγματα του μεγάλου Πνεύματος, όπου κι αν βρεθεί, θέλει, αυτό που σκοτώνει, να το ξαναζωντανεύει, με την δική του δύναμη. Έτσι πείθει τον εαυτό του, ότι επειδή φτιάχνει τα πολλά πράγματα, είναι ο ίδιος το Μεγάλο Πνεύμα.
Εκεί όπου βρίσκονται οι πολλές καλύβες του Παπαλάνγκι, στα μέρη που οι ίδιοι ονομάζουν πόλεις,
ο τόπος είναι έρημος όπως η παλάμη. γι αυτό ο Παπαλάνγκι τρελάθηκε και παριστάνει το Μεγάλο Πνεύμα, για να μπορέσει έτσι να ξεχάσει όλα αυτά, που τού λείπουν.
Επειδή είναι τόσο φτωχός, και η χώρα του τόσο θλιβερή, καταφεύγει στα πράγματα, τα μαζεύει, όπως μαζεύει ο τρελός του χωριού τα μαραμένα φύλλα, και γεμίζει με αυτά την καλύβα του. Γι αυτό και μας φθονεί, και θέλει να γίνουμε κι εμείς φτωχοί, σαν αυτόν.
Μια Ευρωπαϊκή καλύβα έχει τόσα πράγματα, που ακόμη κι αν κάθε άντρας ενός χωριού της Σαμόα γέμιζε την αγκαλιά του με αυτά, δεν θα έφτανε ολόκληρο το χωριά για να την αδειάσουν. Σε μια μόνο καλύβα, υπάρχουν τόσο πολλά πράγματα, ώστε πολλοί λευκοί αρχηγοί χρειάζονται πολλούς άντρες και γυναίκες, που δεν κάνουν τίποτε άλλο, από το να τοποθετούν αυτά τα πράγματα στην θέση τους και να τα καθαρίζουν από την σκόνη. Ακόμη και η πιο μεγάλη Ταοπού,
ξοδεύει πολύ χρόνο για να μετρά όλα τα πολλά της πράγματα, να τα τακτοποιεί, και να τα καθαρίζει.
Οι άντρες και οι γυναίκες του λευκού κόσμου θα θρηνούσαν μέσα στις καλύβες μας, και θα έτρεχαν να μαζέψουν ξύλα, και το καύκαλο της χελώνας, γυαλιά, σύρματα, παρδαλές πέτρες, και πολλά ακόμη, από το πρωί μέχρι το βράδυ θα κινούσαν τα χέρια και τα πόδια τους, μέχρι η καλύβα τους να γέμιζε μικρά και μεγάλα πράγματα. Πράγματα που καταστρέφονται εύκολα, που μπορεί να τα αφανίσει κάθε φωτιά, και κάθε τροπική βροχή, έτσι που πάντα να πρέπει να φτιάχνονται καινούργια.
Γι αυτό και τα πρόσωπα των λευκών είναι συχνά τόσο κουρασμένα και θλιμμένα, γι' αυτό μόνο ελάχιστοι από αυτούς βρίσκουν τον καιρό να δουν τα πράγματα του Μεγάλου Πνεύματος, να παίξουν στην πλατεία του χωριού, να γράψουν τραγούδια και να τα τραγουδήσουν χαρούμενα, να χορέψουν την ημέρα της γιορτής, και να χαρούν τα μέλη τους, όπως είναι καθορισμένο για όλους εμάς.
Αυτοί πρέπει να αποκτούν πράγματα. Πρέπει να προσέχουν τα πράγματά τους να μην τους τα κλέψουν. Τα πράγματα γαντζώνονται πάνω τους, και σέρνονται, σαν τα μικρά μυρμήγκια της άμμου. Με απόλυτη ψυχρότητα κάνουν κάθε είδους έγκλημα για να αποκτήσουν πράγματα.
Πολεμούν ο ένας τον άλλον, όχι για την Τιμή τους, ούτε για να μετρήσουν την πραγματική τους δύναμη, αλλά μόνο και μόνο για τα πράγματα.
Το μεγαλύτερο από τα ψέματα του Παπαλάνγκι είναι αυτό: τα πράγματα του Μεγάλου Πνεύματος είναι άχρηστα, ενώ τα δικά του είναι πολύ χρήσιμα, είναι πιό χρήσιμα.
Τα πράγματα του Παπαλάνγκι , αν και είναι τόσο πολλά στον αριθμό, αν και αστράφτουν, και λαμποκοπούν, δεν φώτισαν τα μάτια του περισσότερο, δεν έκαναν τις αισθήσεις του εντονότερες.
Επομένως, τα πράγματά του είναι άχρηστα, και επομένως, αυτά που λέει, και αυτά που θέλει να μας επιβάλει, είναι κακόβουλα, και η σκέψη του, είναι διαποτισμένη από δηλητήριο.
Ο Παπαλάνγκι αγαπάει πολύ το στρογγυλό μέταλλο και το βαρύ χαρτί, όμως αγαπάει και αυτό που δεν πιάνεται και που όμως υπάρχει - το χρόνο. Κάνει πολύ φασαρία και λέει πολλές ανοησίες γι ' αυτόν .
Παρόλο που ο χρόνος ποτέ δεν είναι περισσότερος απ' όσο χωράει στο διάστημα μεταξύ ανατολής και δύσης του ήλιου, για τον Παπαλάνγκι ποτέ δεν είναι αρκετός.
Πιστεύω ότι ο χρόνος ξεγλιστρά από τα χέρια του σαν το φίδι στην υγρή παλάμη, ακριβώς επειδή τον κρατά πολύ σφιχτά. δεν τον αφήνει να συνέλθει. τον κυνηγά πάντα με απλωμένα χέρια, δεν τον αφήνει να ησυχάσει, να ξαπλωθεί στον ήλιο. Θέλει ο χρόνος να 'ναι πάντα κοντά του, τον θέλει να τραγουδά και να μιλά. Ο χρόνος όμως είναι σιωπηλός και ειρηνικός και αγαπά την ησυχία και το άραγμα στο στρώμα.
Ο Παπαλάνγκι δεν έχει καταλάβει τι είναι ο χρόνος, δεν τον έχει αντιληφθεί σωστά και γι ' αυτό τον κακοποιεί με τις ωμές του συνήθειες.
Για τα πέτρινα μπαούλα, τις σχισμές στις πέτρες, τα πέτρινα νησιά και τι υπάρχει ανάμεσά τους.
Ο Παπαλάγκι κατοικεί σαν το μύδι σ΄ ένα σκληρό καβούκι. Ζει ανάμεσα σε πέτρες όπως η σκολόπεντρα μέσα στις ρωγμές της πετρωμένης λάβας. Πέτρες είναι γύρω του, δίπλα του και πάνω του. Η καλύβα του μοιάζει μ' ένα όρθιο μπαούλο από πέτρα. Ένα μπαούλο με πολλά συρτάρια και πολλές τρύπες.
Από ένα μόνο σημείο μπορεί κανείς να μπει και να βγει στο πέτρινο καβούκι.
Το σημείο αυτό ο Παπαλάγκι το ονομάζει είσοδο, όταν μπαίνει στην καλύβα και έξοδο όταν βγαίνει, παρ' όλο που και τα δύο είναι ένα και το ίδιο πράγμα.
Στο σημείο αυτό λοιπόν υπάρχει μια μεγάλη σανίδα που πρέπει κανείς να τη σπρώξει με δύναμη για να μπορέσει να μπει στην καλύβα. Ακόμη όμως βρίσκεται στην αρχή και θα πρέπει να σπρώξει πολλές ακόμη σανίδες, ώσπου να βρεθεί πραγματικά μέσα στην καλύβα.
Στις καλύβες τώρα συμβαίνει να κατοικούν περισσότεροι άνθρωποι απ' όσοι ζουν σ' ένα μόνο χωριό της Σαμόα και γι' αυτό πρέπει κανείς να ξέρει ακριβώς το όνομα της Άϊγκα (οικογένειας) που θέλει να επισκεφτεί. Γιατί κάθε Άϊγκα έχει για τον εαυτό της ένα ιδιαίτερο μέρος του πέτρινου μπαούλου, ή επάνω ή κάτω ή στο κέντρο, αριστερά ή δεξιά ή στη μέση.
Και η μια Άϊγκα συχνά δεν ξέρει τίποτα απολύτως για τις άλλες, λες και δεν τους χωρίζει μόνο ένας πέτρινος τοίχος, αλλά είναι σαν να βρίσκονται ανάμεσά τους βουνά και λαγκάδια και πολλές θάλασσες. Συχνά δεν ξέρουν τα ονόματά τους, κι αν συναντηθούν στην τρύπα της εισόδου χαιρετιούνται μόλις και μετά βίας ή μουρμουρίζουν μέσα από τα δόντια τους κάτι στον άλλο σαν κάτι εχθρικά έντομα. Σαν να τους εξοργίζει το ότι είναι υποχρεωμένοι να ζουν τόσο κοντά ο ένας με τον άλλο.
Εμείς όμως, που είμαστε ελεύθερα παιδιά του ήλιου και του φωτός, θα μείνουμε πιστοί στο μεγάλο Πνεύμα και δεν θα του βαρύνουμε την καρδιά με πέτρες.
Μόνο παραπλανημένοι, άρρωστοι άνθρωποι, που δεν κρατάν πια το χέρι του Θεού, μπορούν να ζουν ευτυχισμένοι ανάμεσα σε πέτρινες σχισμάδες χωρίς ήλιο, φως και αέρα.
Ας χαρίσουμε στον Παπαλάνγκι την αμφίβολη ευτυχία του, αλλά ας τσακίσουμε κάθε του προσπάθεια να χτίσει και στις δικές μας ηλιόλουστες παραλίες πέτρινα μπαούλα και να σκοτώσει την ανθρώπινη χαρά με πέτρες, με σχισμάδες, με βρωμιά, με θόρυβο, με καπνό και με σκόνη, όπως το θέλει το μυαλό του και είναι ο στόχος.
Κακόμοιρε Παπαλάνγκι,
πόσο περήφανος είσαι για τις πέτρες , που έχεις μαζέψει;
Για τον χρόνο που δεν έχεις;
Για τα πανιά που συγκεντρώνεις στα πέτρινα μπαούλα σου;
Για τα τραγούδια που δεν μπορείς πια να τραγουδήσεις;
Για τις Τούσι-Τούσι, δουλειές που κανείς;
Για τα πολλά άσπρα χαλάκια που διαβάζεις, για να έχεις
την ψευδαίσθηση, πως είσαι "καλά" πληροφορημένος;
Για τον ουρανό που δεν βλέπεις πια;
Για το πόσο φτωχό, έχεις καταντήσει τον Θεό σου;
Για την μηχανή ,να σε προστατεύει από τον θάνατο, που δεν έχεις βρει ακόμη;

Κακόμοιρε Παπαλάνγκι, πόσο μόνος απέμεινες....




Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Yuriy Borisovich Norshteyn - Hedgehog in the Fog 1975 - Tale of Tales 1979






Hedgehog in the Fog 1975



Αυτή είναι μια ιστορία για ένα μικρό σκαντζόχοιρο , που πάει για να επισκεφτεί τον φίλο του την αρκούδα . Όπως εξηγείται στην εισαγωγική αφήγηση , οι δύο τους ικανοποιούνται κάθε βράδυ να πίνουν τσάι από το σαμοβάρι του λιονταράκι , το οποίο θερμαίνεται σε μια φωτιά από κλαδιά αρκεύθου . 
Καθώς έπιναν το τσάι τους , ο σκαντζόχοιρος και η αρκούδα κουβεντιάζουν και μετράνε τα αστέρια.
Την ημέρα αυτή , ο σκαντζόχοιρος αποφασίζει να φέρει στην αρκούδα κάποια μαρμελάδα βατόμουρο . Όπως περπατάει στο δάσος , ένας μπούφος τον ακολουθεί . Ο σκαντζόχοιρος περνά μέσα από το δάσος και συναντά ένα όμορφο άσπρο άλογο να στέκεται στην ομίχλη . Είναι περίεργος ως προς το αν το άλογο θα πνιγεί η αν πήγε να κοιμηθεί στην ομίχλη . Ο σκαντζόχοιρος αποφασίζει να διερευνήσει την ομίχλη για τον εαυτό του . Όταν μπαίνει μέσα στην ομίχλη , που θα είναι σύντομα τόσο παχιά που ο σκαντζόχοιρος δεν μπορεί να δει ακόμη και το δικό του ροζ πόδι .
Η ομίχλη εναλλάξ πυκνώνει και αραιώνει, όταν αραιώνει ο σκαντζόχοιρος βλέπει λίγο ασαφή τα αντικείμενα και τα πλάσματα  εξαφανίζονται και πάλι όταν η ομίχλη πυκνώνει . Ο σκαντζόχοιρος βρίσκει τον εαυτό του σε ένα σουρεαλιστικό και τρομακτικό κόσμο που κατοικείται από τα σχήματα τα οποία δεν είναι πάντα αναγνωρίσιμα και διάφορα πλάσματα που κυμαίνονται από τα αρπακτικά ζώα σε φιλικά ζώα , σε έναν κόσμο της σιωπής  μέσα στο σκοτάδι με ψηλό χορτάρι και μαγευτικά αστέρια .
Η κουκουβάγια  εμφανίζεται κοντά του και ξαφνικά ακούγεται να κλαίει και εξαφανίζεται πάλι, με αποτέλεσμα ο σκαντζόχοιρος να νοιώθει πολύ περίεργα. Ο σκαντζόχοιρος είναι φοβισμένος , αλλά η περιέργειά του τον κρατά σε εγρήγορση για την εξερεύνηση του αγνώστου . Περιστασιακά μία αόρατη μακρινή φωνή ακούγεται να φωνάζει τον σκαντζόχοιρο . Όπως ο Hedgehog εξερευνά ένα μεγάλο κοίλο δέντρο , συνειδητοποιεί ότι έχει χάσει το πουγκί του για την αρκούδα . Ένα μεγάλο σκυλί φοβίζει τον σκαντζόχοιρο , αλλά αυτός τον γλύφει και του φέρνει τη μαρμελάδα βατόμουρο .
Ο σκαντζόχοιρος πέφτει σε ένα ποτάμι και πιστεύει ότι πρόκειται να πνιγεί . Επιπλέει με την πλάτη του και διασώζεται , ενδεχομένως από ένα ψάρι , και βρίσκεται στην ακτή . Ο σκαντζόχοιρος φτάνει στην φωτιά όπου βρίσκει την αρκούδα η οποία του λέει ότι  ανησύχησε και ότι ήταν αργά . Οι δύο τους κάθονται μαζί πίνοντας τσάι και ο σκαντζόχοιρος σκέφτεται το άλογο .







Tale of Tales 1979








Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο - Connect With Us

eliasyian@gmail.com ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος ιστότοπου με οποιονδήποτε τρόπο, ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη άδειά μου. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.