Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Πάνω στη γή και κάτω απο τα σύννεφα


«Αγέλαστος Πέτρα»… Η Ελευσίνα είναι μια μικρή βιομηχανική πόλη 20 χλμ. Δυτικά της Αθήνας. Με την πόλη αυτή δέθηκε από τα προϊστορικά ακόμη χρόνια ο αγαπημένος μύθος των Αρχαίων, όπου κάθισε αγέλαστη, η Θεά Δήμητρα, συντετριμμένη από την εξαφάνιση της κόρης της, Περσεφώνης. Εδώ πρωτοκαλλιεργήθηκαν τα Θεία δώρα, τα Δημητριακά, εδώ αναπτύχθηκαν οι μεγαλύτερες βιομηχανίες της Ελλάδος με καταστροφικές συνέπειες για την περιοχή και το Ιερό. Κινηματογραφούμε γι’ αυτή την πόλη επί μια δεκαετία από τη μεριά του προσκυνητή, ανακαλύπτοντας κτερίσματα από το αρχαίο πρόσωπο εντοιχισμένα στην σύγχρονη ζωή. Η Ελευσίνα είναι δυτικά, σημείο και όριο για να δει κανείς τον κόσμο γύρω του όσο και τον εαυτό του.


Η Περιουσία Της Μνήμης «Η μόνη μας περιουσία είναι η μνήμη. Η Ελευσίνα είναι ένα αυτούσιο κομμάτι της Ελλάδος. Ισως πιο κακοποιημένο. Είναι η Ελλάδα στην οποία γυρίσαμε την πλάτη μας. Γι’ αυτό ένοιωσα ότι, ως άνθρωπος και ως πολίτης αυτής της χώρας, οφείλω ένα πολύ μεγάλο συγνώμη» Φίλιππος Κουσταφτής


Α’ Βραβείο Ντοκιμαντέρ 41ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης Βραβεία Κοινού, Κριτικών Κινηματογράφου




Υπάρχει Εαυτός ;



Υπάρχει Εαυτός ?
η
είμαστε όλοι οι άλλοι




Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2009

Πόλεις χωρίς επιστροφή




Για δες τώρα είναι εύκολο να αναπνέεις σωστά ;
Έκοψαν τα δέντρα έκαψαν τον ήλιο
σε πλήρωσαν με ασφάλεια και σε τέσσερις τοίχους.
Πήρες αμάξι για να κάνεις βόλτες
σε καμμένα όνειρα χαλασμένου οδοστρώματος και λακκούβες ,
βρίζεις τον συνάνθρωπό σου επειδή αγνοεί την ύπαρξή σου και εσύ την δικιά του.
Κτίζουν κτίζει κτίζεις κτίζω.
Πεζοδρόμια χωρίς πεζόδρομους χωρίς δέντρα
παράθυρα χωρίς ανάσα
έτσι να είμαστε όλοι κοντά και χώρια συκοφαντώντας στα κρυφά για τον διπλανό μας
ακόμη και για τον φίλο μας.
Η άλωση ενός τόπου από τούς ανθρώπους τα αυτοκίνητα τους στύλους τις κεραίες
την άγνοια και την μιζέρια της συνήθειας η οποία μεταφέρεται παντού
από ανδρείκελα που νομίζουν ότι ζουν, περιφέροντας την κατακερματισμένη ύπαρξή τους
νοιώθοντας ότι είναι σημαντικοί.
Τέσσερις τοίχοι , τέσσερις ρόδες , κλουβιά χωρίς επιστροφή
Τι ωραίο τοπίο !
κοίτα τα δέντρα πως τα φωτίζει ο απογευματινός ήλιος
η θάλασσα χρυσίζει στο διάβα του ήλιου
η βουνοκορφή αγέρωχη σηματοδοτεί το άπιαστο όνειρο
να πιω καθαρό νερό από την πηγή και να φύγουμε
τράβα μια φωτογραφία , κρίμα που δεν πήρες μαζί σου βιντεοκάμερα ,
έλα μπες στο αμάξι έβαλε κρύο πάμε σπίτι μας έχουμε δουλειά αύριο.


Polonio 31j master by boscomusica



Τρίτη, 21 Ιουλίου 2009

Μικρός καιρός σαν Διακοπές




Το λινό καλοκαίρι του Ελύτη άφησε λίγο χώρο πριν το συνετό φθινόπωρο για να πάμε διακοπές.
Ένα δάκρυ  τρέχει 
και άντε να το πιάσεις ,
πόσο να χωρέσει μέσα στην καρδιά σου 
διέκοψες την σήψη
και ήρθες στα νερά σου
βράχοι στέρφοι γίναν' κύματα πελάγους
φύσηξε μαΐστρος σ' έφερε κοντά τους.
Ο ήλιος και η γουστέρα πέρασαν απ την ξερολιθιά
άφησαν το μικρό μονοπάτι μόνο να σε περιμένει
τα χόρτα ξεράθηκαν και το φασκόμηλο με το θυμάρι άνθισαν στον βράχο.
Ξεχύσου ολόγυρα και κοίτα
αυτό το δάκρυ που πέφτει
αυτό το σύννεφο που πέρασε
αυτή η ακρογιαλιά που σε μάγεψε
αυτό το γέλιο που σε συνεπήρε
αυτό το αεράκι που σου δρόσισε το κορμί πάνω απ' το φανελάκι
αυτό το τραγούδι που σιγοψιθυρίζεις καθώς ισορροπείς στα βράχια
και από κάτω η θάλασσα οι σκέψεις και οι μυρωδιές.
Είναι οι διακοπές μας ... μικρός καιρός













Τρίτη, 9 Ιουνίου 2009

Ζεστές μέρες στην πόλη




H μέρα μέθυσε από την ζέστη του Ιουνίου
η νύχτα βαριά και ασκέπαστη ξετυλίγεται προς τ άστρα,
υποψία δροσερού αέρα απ το παράθυρο εξ ανατολής ,
καταστέλλεται από θερμόαιμα τσιμέντα που τα πατώ με γυμνές πατούσες.
Οι παντόφλες μου πλέουν μόνες τους στο δωμάτιο
το καρπούζι κολοκύθι μάπα
η ντομάτα αγγούρι πράσινο
το πεπρωμένον φαγωθεί αδύνατον
η αισχρότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ταραχή
που ενοχλεί τούς αμύητους
Τα σκυλιά ουρλιάζουν με την υποψία άσπρης γατούλας που πέρασε.
Το φεγγάρι θα βγει σε λίγο
το καθυστερούν οι κολόνες με τα καλώδια και οι κεραίες στα βουνά
και εμείς οι υπέροχες ψυχούλες το βλέπουμε να ξεγλιστρά
πάνω από τα κουτάκια των τσιμεντένιων καβουκιών μας .
Θα μας τσακίσει  η άγνοια.






Σάββατο, 6 Ιουνίου 2009

Σπιτάκι




Μία λέξη κύκλωσε την ώρα
μια ευχή στήριξε την σιωπή
ένα ταξίδι με συνεπήρε στο συναίσθημα ...
ήταν οι αγαπημένες στιγμές
που διαρκούσαν στην θύμηση μου...
μια ακτίδα που μπήκε κρυφά απ το παράθυρο εκείνο το πρωί
και έπλεε σε ένα ανεξήγητο ρυθμό ,
πάνω στο ξεθωριασμένο κεραμιδί τσιμέντο στο σπιτάκι πάνω απ την θάλασσα
με την αυλίτσα να κοιτάζει τα όνειρά μας ,
και τον αγέρα να τα ταξιδεύει στο αρχιπέλαγος του χρόνου που είχα παγώσει στην μνήμη μου.
Και όταν έκλειναν τα παλιά ξύλινα μπατζούρια χιλιοβαμένα σε διάφορους τόνους γαλάζιου μπλε και πράσινου
τότε περνούσαν απ όλες τις χαραμάδες οσμές ,φωνές, που το βράδυ έσβηναν κάτω από τον δυνατό άνεμο
που σμίλευε τον χρόνο και άλλαζε τον τόπο με έναν ήχο μακρόσυρτο σαν
...ου...ουουυυ...
τότε ανάβαμε το κεράκι πάνω στο τραπέζι της κουζίνας με το παλιό τραπεζομάντιλο να πρωταγωνιστεί στον χώρο
ο σοβάς  κρέμεται απ το ταβάνι και ο τοίχος ακουμπάει το σιδερένιο κρεβάτι,
...πίσω απ το ψυγείο δεν κοίταξα ποτέ....
αλλά είδα μέσα του ,όταν άνοιγε αντι για φαγώσιμα είχε κατσαρόλες πιάτα και ποτήρια
και μετά κοιμόμουν με τον αγέρα που συνέχιζε το τραγούδι του
 σε έναν ύπνο που μύριζε επιθυμία θηλυκή
και όταν ερχόσουν λίγο πριν ξημερώσει καθόσουν στο τραπέζι και μου έλεγες για το βράδυ
που πέρασε πριν λίγο, τους πόθους και τα σχέδια του πρωινού που σε λίγο θα μπει απ τις χαραμάδες
και κοιμόσουν και κοιμόμουν και ξυπνούσα πρώτος ανοίγοντας την πόρτα
για να μπει μέσα όλο το χρυσάφι και το ασήμι του πελάγους.



Polonio despedida by boscomusica








Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009

Νύχτα




Φτάνοντας στο νήμα του ορίζοντα , 
παραδίδεται στο αρχιπέλαγος
  της αέναης επιθυμίας
  η μοναξιά φουντώνει στα στήθη του
το σκοτάδι υπερχείλισε την νύχτα

  κάνοντάς τον να μην μπορεί να πάρει ανάσα

  ατέλειωτη νύχτα

  πυκνό έρεβος που λαχταρά την πρώτη αχτίδα φωτός
  αίσθηση μοναξιάς τρύπωσε βαθιά μέσα του
  βλέπει όνειρο
  μια θάλασσα με υποψία βραχονησίδων στο βάθος
  κοιτάζει  τον αγαπημένο του ορίζοντα
  αυτή την τέλεια γραμμή που τιθασεύει το μάτι και ταξιδεύει τον νου
  αυτό που έψαχνε πάντα το είχε μπροστά του....
  κάτι συμβαίνει... προσπαθεί να δει πέρα απ αυτόν
  δεν τον ενδιαφέρει πλέον η γραμμή
  το μόνο που θέλει είναι να ξημερώσει...
  ανοίγει το παράθυρο , κάτι αστέρια τον κοιτούν από πάνω
  πυκνά σύννεφα σκούρα έρχονται πάνω απ την κορφή
  αναπνέει
  επιτέλους ξημέρωσε
  για σκέψου έγινε και αυτό
  τώρα πάει , έχει περάσει ήδη
  βρισκόμαστε στη επόμενη νύχτα
  καλή συνέχεια
  ευχαριστώ
  το ξέρω αύριο θα είσαι ποιό αισιόδοξος 
να προσέχεις τις νύχτες
είναι καλοκαίρι... είναι μαγικές...
γιατί τον χειμώνα δεν είναι ;
θυμάσαι τότε στη Γκιώνα
ένα βράδυ που περπάτησες μόνος στο δάσος
πόσες νεραϊδες συνάντησες
πόσες σκιές σε προσπέρασαν
πόσα δέντρα δεν σε ρώτησαν.... ποιός είσαι ;
το φεγγάρι δεν σου χαμογέλασε κρυφά πάνω απ τα φύλλα ;
 μια αστραπή σε φόβησε
σε έκανε να τρέξεις πίσω στούς φίλους σου
στη ζεστή σπηλιά με την φωτίτσα
να ζωγραφίζει στα τοιχώματα , αρχέγονα πρότυπα και μορφές...
μα τι λές  άστα αυτά ...κάνει ζέστη τώρα....
που είναι ο έρωτας ;
.... στην  νύχτα ....
ήρθε πάλι.



  



Κυριακή, 24 Μαΐου 2009

Πράσινο μαμούνι κόκκινα ακρογιάλια






   

 Έφτιαξα κόκκινα έραψα κίτρινα πήρα μοβ σε άσπρο 
και θυμήθηκα.... 
όταν άρχιζε να χαράζει με έζωσαν τα όνειρά μου
κι όμως έμεινα να αγναντεύω
εκείνη την ανατολή στο μικρό λιμάνι καθώς στεκόμουν και κοιτούσα αποσβολωμένος τον ορίζοντα περιμένοντας τον ήλιο να βγει
Επανέλαβες μια φράση και έστρεψες προφίλ το πρόσωπο
είχες βάλει πλώρη στο απέναντι σπιτάκι με τα γαλάζια κάγκελα
έχτιζες τους νοητούς τοίχους του μέλλοντός σου
και όταν ο ολόγιομος ήλιος έβαφε κόκκινη την θάλασσα
ένα πράσινο μαμούνι
περπατούσε αμέριμνο πάνω στην πολύχρωμη σου φούστα  
πήγες να το σκοτώσεις μα δεν σ άφησα 
και ενώ νόμιζα ότι κοιτόυσες το σπιτάκι
 εσύ κοιτούσες εμένα
που νόμιζα ότι είχα παγώσει την στιγμή στον χρόνο
αλλά αυτή είχε ήδη περάσει χωρίς προειδοποίηση
και εγώ έστεινα καρτέρι στις σκέψεις μου
και δεν ήμουν κάν στο λιμάνι αλλά στο δωμάτιό μου ένα άθλιο απόγευμα
που μύριζε ιδρώτα και κούραση απο την κραιπάλη της ημέρας
παγιδεύοντας την θύμηση μου στην τέλεια φράση σου
ω ρε πούστη μου ... πράσινο μαμούνι πάνω στη φούστα μου....
και μετά κοιτάζω την θάλασσα... κατακόκκινη όχι μόνο απ τον ήλιο
μα από το αίμα ένος εγκλωβισμένου ξιφία στο μικρό λιμάνι της Τήλου
Τον είχαν σκοτώσει γιατί νόμισαν ότι ήταν καρχαρίας
θα τους έτρωγε το θεριό έλεγαν...
σκοτώστε το θα φάει τα παιδιά μας
4  πυροβολισμοί
η ηχώ περιτριγύρισε τον κόλπο με τα βουνά που είχε για στολίδια
και μετά κόκκινο παντού
μα ο ξιφίας άφαντος  βάλθηκε να μείνει για πάντα εκεί που είχε γεννηθεί
ποτέ δεν τον βρήκαν
το πράσινο μαμούνι όμως είχε περάσει
και εσύ δεν το κατάλαβες
καθώς και η στιγμή αυτή 15 χρόνια μετά τον ξιφία
και αν δέν με πιστεύετε έχω μάρτυρες
μία ,δύο ,τρεις ,τέσσερις
είναι οι γωνίες του δωματίου μου εκεί που το βλέμμα παγιδεύεται
και το μυαλό φτιάχνει ιστορίες ,
κορίτσια είναι .... έχουν κι ονόματα
κόκκινα ακρογιάλια , γαλάζιες σκέψεις , πράσινα μαμούνια
Δέν θα αφήσω το πράσινο μαμούνι να παει εκεί
ούτε θα το σκοτώσω
θα το αφήσω να περάσει
έτσι όπως πέρασε εκείνο το πρωί από πάνω σου χωρίς να το καταλάβεις
Κόκκινα νερά άσπρες σελίδες οι μνήμες μου αφήνουν μελάνι
στο δωμάτιο
ανεξίτηλο μελάνι θύμησης
αλήθεια σας λέω...
αλλά η αλήθεια είναι ωμή.... θέλει ψήσιμο και σαλτσούλα
γιατί μερικοί δεν την χωνεύουν
πόσο μόνη της είναι σ αυτό τον κόσμο...



   Los resentidos music final by boscomusica



Τρίτη, 19 Μαΐου 2009

Φώς





Πώς να σου αντισταθεί το φως αφού είσαι φτιαγμένη απ αυτό
ακόμη και η σκιά σου είναι φωτεινή
την παρακολούθησα πολλές φορές
ανάμεσα σε χαλάσματα , παλιά κάστρα , και ερειπωμένες εκκλησίες
όταν στεκόσουν εκεί , κόντρα στον ήλιο , έλαμπες 
όπου και να σε έβαζα έλαμπες
ακόμη και σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία
χρυσάφι ατόφιο , ακατέργαστο , που δέν ξέρει την αξία του
έψαχνα να το βρω κάποτε στα βουνά
εκεί όπου μεγάλωσα το ήθος μου
 το κοιτούσα αλλά δεν με διαπερνούσε
ώσπου το έφερε η θάλασσα σ εκείνο το νησί
σαν αεράκι ανάλαφρο και λίγο πριν τη δύση
Aύρες και οσμές στο σκονισμένο δρομάκι πίσω απ τα αρμυρίκια
όπου έμενα κάθε καλοκαίρι αναζητώντας το φως
Ήταν σαν να ήρθες από παντού
όταν σε κοίταξα και πέρασες
ήταν σαν να πήγαινες και στην ανατολή και στην δύση ταυτόχρονα
απέραντος πόνος με διαπέρασε 
πονάει η επιθυμία
τα βήματά μου με οδήγησαν κοντά σου
μέθυσα 
και έκλαψα τόσο , όσο δεν είχα κλάψει ποτέ έως τώρα.
Πάντα θα λάμπεις , πάντα να λάμπεις.






Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009

Τα πόδια μου





Τι κοιτούν άραγε τα πόδια μου ;
Σκυφτά κάνουν παρέα στους δρόμους και τα πατώματα , στην σκόνη και στην κλειστή αγκαλιά των παπουτσιών , στον ιδρώτα της μοίρας μου και στην μοναξιά της απομόνωσης της ταλαιπωρημένης κάλτσας που αναδύει την μυρωδιά της κούρασης και της κραιπάλης της ημέρας.
Τι βλέπουν άραγε τα πόδια μου όταν το μυαλό μου είναι σε τόπους μακρινούς όταν η γλώσσα μου αλαλάζει προσπαθώντας να φέρει το εγώ στην επιφάνεια ,τι νοιώθουν άραγε τα πόδια μου όταν βλέπω το μικρό σου πέλμα με τα άβαφτα νύχια σου να ανεβαίνει στο μετάξι του μυαλού μου φτιάχνοντας σπείρες ζωής μες το ημίφως του μικρού μου δωματίου , αναζητώντας επιθυμίες και όνειρα που σβήνουν τα χαράματα κάτω από το βάρος την χαρά την λύπη νέας μέρας που έχει φύγει ήδη αν δεν της δώσεις σημασία.
Οι γωνίες του δωματίου με κοιτάζουν περίεργα
Μια γάτα απ έξω νιαουρίζει 
Κάποιοι ήχοι του δρόμου περνούν απ τις χαραμάδες
Θα κλείσω το παράθυρο
Θέλω ησυχία

Αύριο θα φτιάξω τα πρώτα μου γυαλιά
Απέκτησα πρεσβυωπία
Μου την πέσανε και οι άσπρες τρίχες
Τα κλείνω όλα
Καληνύχτα...







Παρασκευή, 8 Μαΐου 2009

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2009

Το Δωμάτιο




Κάποτε ονειρεύτηκες ότι σε στροβίλιζαν άγνωστες δυνάμεις
στον κενό χώρο ενός σκοτεινού δωματίου.
Με τα χέρια σου ανοικτά περιστρεφόσουν στην δύνη ενός περίεργου φωτός
καμωμένου από χρυσάφι και ασήμι
με λίγα ψήγματα κυανού στις άκρες.
Ήσουν ένα ανήμπορο πλάσμα σε μία κατάσταση απόγνωσης ,
είχες χάσει εντελώς τον έλεγχο τού σώματός σου και ήξερες
ότι από αυτό το δωμάτιο είχες ξαναπεράσει και θα ξαναπερνούσες.
Μέχρι τώρα πετούσες στο όνειρό σου όπου ήθελες ,
τώρα σε πετούσαν όπου ήθελαν.

Δέν θα ξαναπεράσω από αυτό το δωμάτιο ,

- ξέρεις πόσα δωμάτια στην έχουν στημένη φίλε ,λέει ο Ιβάν ο Τρομερός
μέσα από μια ξεχασμένη ασπρόμαυρη αφίσα κοιτώντας με πλάγιο βλέμμα,
- άσε τα δωμάτια να κάνουν την δουλειά τους και προχώρα
όλα είναι στο πρόγραμμα..
- ποιο πρόγραμμα ?
- μην νομίζεις ότι θα μάθεις ποτέ το πρόγραμμα γιατί συνεχώς αλλάζει
σαν την γκρι ξεχαρβαλωμένη κιλότα τής κυρά Κατίνας..
θυμάσαι αυτής τής γιαγιάς που άπλωνε απέναντί σου κάτι βράκες
σαν την Πελοπόννησο χωρίς το μεσαίο πόδι ,
στην αρχή ήταν άσπρες με τον καιρό κιτρίνιζαν
και μετά ήταν συνεχώς σε μία σχεδόν γκρι απόχρωση
μέχρι που αποκτούσαν τρυπούλες οι οποίες άνοιγαν άνοιγαν έως ότου να
εξαφανιστεί εντελώς η βράκα μαζί με την κυρία Κατίνα ,
- και πού πήγαν ?
- αυτό είναι το πρόγραμμα... να μην ξέρεις ....
βγές τώρα από το καβούκι σου και μην ρωτάς....
όχι εγώ θέλω να ρωτάω...
θέλω μέσα μου να είμαι παιδί
και να βλέπω την κάθε ημέρα σαν να ήταν η μοναδική μέρα της ζωής μου...
- σε καλό δρόμο είσαι δυναμώνεις...
μπορεί και να μην ξαναπεράσεις από το δωμάτιο
από εσένα εξαρτάται...







This Trumpet In My Head by LykkeLi

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

Το Εγώ

                                   
          Αδιαπέραστα όστρακα υπό την μορφή λέξεων
εκθέτουν το περίβλημά τους σε απρόσμενα συναισθήματα
αγκαλιάζοντας τον πόθο σπαρμένο μέσα
στον κόλπο της ζωής
ξεχνιούνται στο όνειρο και κρύβονται
σε σκουριασμένα πατήματα ανακατεμένων νεροσυρμών
που εκτοξεύουν λυσσαλέους πίδακες  στοχεύοντας μια υπερχείλιση ,
για να σηματοδοτήσουν την υπαρξή τους ,
νομίζοντας ότι αυτό που πέρασε ήταν ζωή.
Μετά την έκθεση και την προβολή του Εγώ , όλα είναι διαφορετικά ,ένα παράθυρο στο αριστερό μου μάτι και ένα άλο 3 τρία μέτρα ποιό κάτω από το δεξί μου αυτί ...20.41 η ώρα σε αυτό το σπίτι , Κυριακή.







Συνολικές προβολές σελίδας

Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο - Connect With Us

eliasyian@gmail.com ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος ιστότοπου με οποιονδήποτε τρόπο, ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη άδειά μου. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.