Κυριακή, 24 Μαΐου 2009

Πράσινο μαμούνι κόκκινα ακρογιάλια






   

 Έφτιαξα κόκκινα έραψα κίτρινα πήρα μοβ σε άσπρο 
και θυμήθηκα.... 
όταν άρχιζε να χαράζει με έζωσαν τα όνειρά μου
κι όμως έμεινα να αγναντεύω
εκείνη την ανατολή στο μικρό λιμάνι καθώς στεκόμουν και κοιτούσα αποσβολωμένος τον ορίζοντα περιμένοντας τον ήλιο να βγει
Επανέλαβες μια φράση και έστρεψες προφίλ το πρόσωπο
είχες βάλει πλώρη στο απέναντι σπιτάκι με τα γαλάζια κάγκελα
έχτιζες τους νοητούς τοίχους του μέλλοντός σου
και όταν ο ολόγιομος ήλιος έβαφε κόκκινη την θάλασσα
ένα πράσινο μαμούνι
περπατούσε αμέριμνο πάνω στην πολύχρωμη σου φούστα  
πήγες να το σκοτώσεις μα δεν σ άφησα 
και ενώ νόμιζα ότι κοιτόυσες το σπιτάκι
 εσύ κοιτούσες εμένα
που νόμιζα ότι είχα παγώσει την στιγμή στον χρόνο
αλλά αυτή είχε ήδη περάσει χωρίς προειδοποίηση
και εγώ έστεινα καρτέρι στις σκέψεις μου
και δεν ήμουν κάν στο λιμάνι αλλά στο δωμάτιό μου ένα άθλιο απόγευμα
που μύριζε ιδρώτα και κούραση απο την κραιπάλη της ημέρας
παγιδεύοντας την θύμηση μου στην τέλεια φράση σου
ω ρε πούστη μου ... πράσινο μαμούνι πάνω στη φούστα μου....
και μετά κοιτάζω την θάλασσα... κατακόκκινη όχι μόνο απ τον ήλιο
μα από το αίμα ένος εγκλωβισμένου ξιφία στο μικρό λιμάνι της Τήλου
Τον είχαν σκοτώσει γιατί νόμισαν ότι ήταν καρχαρίας
θα τους έτρωγε το θεριό έλεγαν...
σκοτώστε το θα φάει τα παιδιά μας
4  πυροβολισμοί
η ηχώ περιτριγύρισε τον κόλπο με τα βουνά που είχε για στολίδια
και μετά κόκκινο παντού
μα ο ξιφίας άφαντος  βάλθηκε να μείνει για πάντα εκεί που είχε γεννηθεί
ποτέ δεν τον βρήκαν
το πράσινο μαμούνι όμως είχε περάσει
και εσύ δεν το κατάλαβες
καθώς και η στιγμή αυτή 15 χρόνια μετά τον ξιφία
και αν δέν με πιστεύετε έχω μάρτυρες
μία ,δύο ,τρεις ,τέσσερις
είναι οι γωνίες του δωματίου μου εκεί που το βλέμμα παγιδεύεται
και το μυαλό φτιάχνει ιστορίες ,
κορίτσια είναι .... έχουν κι ονόματα
κόκκινα ακρογιάλια , γαλάζιες σκέψεις , πράσινα μαμούνια
Δέν θα αφήσω το πράσινο μαμούνι να παει εκεί
ούτε θα το σκοτώσω
θα το αφήσω να περάσει
έτσι όπως πέρασε εκείνο το πρωί από πάνω σου χωρίς να το καταλάβεις
Κόκκινα νερά άσπρες σελίδες οι μνήμες μου αφήνουν μελάνι
στο δωμάτιο
ανεξίτηλο μελάνι θύμησης
αλήθεια σας λέω...
αλλά η αλήθεια είναι ωμή.... θέλει ψήσιμο και σαλτσούλα
γιατί μερικοί δεν την χωνεύουν
πόσο μόνη της είναι σ αυτό τον κόσμο...



   Los resentidos music final by boscomusica



Τρίτη, 19 Μαΐου 2009

Φώς





Πώς να σου αντισταθεί το φως αφού είσαι φτιαγμένη απ αυτό
ακόμη και η σκιά σου είναι φωτεινή
την παρακολούθησα πολλές φορές
ανάμεσα σε χαλάσματα , παλιά κάστρα , και ερειπωμένες εκκλησίες
όταν στεκόσουν εκεί , κόντρα στον ήλιο , έλαμπες 
όπου και να σε έβαζα έλαμπες
ακόμη και σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία
χρυσάφι ατόφιο , ακατέργαστο , που δέν ξέρει την αξία του
έψαχνα να το βρω κάποτε στα βουνά
εκεί όπου μεγάλωσα το ήθος μου
 το κοιτούσα αλλά δεν με διαπερνούσε
ώσπου το έφερε η θάλασσα σ εκείνο το νησί
σαν αεράκι ανάλαφρο και λίγο πριν τη δύση
Aύρες και οσμές στο σκονισμένο δρομάκι πίσω απ τα αρμυρίκια
όπου έμενα κάθε καλοκαίρι αναζητώντας το φως
Ήταν σαν να ήρθες από παντού
όταν σε κοίταξα και πέρασες
ήταν σαν να πήγαινες και στην ανατολή και στην δύση ταυτόχρονα
απέραντος πόνος με διαπέρασε 
πονάει η επιθυμία
τα βήματά μου με οδήγησαν κοντά σου
μέθυσα 
και έκλαψα τόσο , όσο δεν είχα κλάψει ποτέ έως τώρα.
Πάντα θα λάμπεις , πάντα να λάμπεις.






Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009

Τα πόδια μου





Τι κοιτούν άραγε τα πόδια μου ;
Σκυφτά κάνουν παρέα στους δρόμους και τα πατώματα , στην σκόνη και στην κλειστή αγκαλιά των παπουτσιών , στον ιδρώτα της μοίρας μου και στην μοναξιά της απομόνωσης της ταλαιπωρημένης κάλτσας που αναδύει την μυρωδιά της κούρασης και της κραιπάλης της ημέρας.
Τι βλέπουν άραγε τα πόδια μου όταν το μυαλό μου είναι σε τόπους μακρινούς όταν η γλώσσα μου αλαλάζει προσπαθώντας να φέρει το εγώ στην επιφάνεια ,τι νοιώθουν άραγε τα πόδια μου όταν βλέπω το μικρό σου πέλμα με τα άβαφτα νύχια σου να ανεβαίνει στο μετάξι του μυαλού μου φτιάχνοντας σπείρες ζωής μες το ημίφως του μικρού μου δωματίου , αναζητώντας επιθυμίες και όνειρα που σβήνουν τα χαράματα κάτω από το βάρος την χαρά την λύπη νέας μέρας που έχει φύγει ήδη αν δεν της δώσεις σημασία.
Οι γωνίες του δωματίου με κοιτάζουν περίεργα
Μια γάτα απ έξω νιαουρίζει 
Κάποιοι ήχοι του δρόμου περνούν απ τις χαραμάδες
Θα κλείσω το παράθυρο
Θέλω ησυχία

Αύριο θα φτιάξω τα πρώτα μου γυαλιά
Απέκτησα πρεσβυωπία
Μου την πέσανε και οι άσπρες τρίχες
Τα κλείνω όλα
Καληνύχτα...







Παρασκευή, 8 Μαΐου 2009

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2009

Το Δωμάτιο




Κάποτε ονειρεύτηκες ότι σε στροβίλιζαν άγνωστες δυνάμεις
στον κενό χώρο ενός σκοτεινού δωματίου.
Με τα χέρια σου ανοικτά περιστρεφόσουν στην δύνη ενός περίεργου φωτός
καμωμένου από χρυσάφι και ασήμι
με λίγα ψήγματα κυανού στις άκρες.
Ήσουν ένα ανήμπορο πλάσμα σε μία κατάσταση απόγνωσης ,
είχες χάσει εντελώς τον έλεγχο τού σώματός σου και ήξερες
ότι από αυτό το δωμάτιο είχες ξαναπεράσει και θα ξαναπερνούσες.
Μέχρι τώρα πετούσες στο όνειρό σου όπου ήθελες ,
τώρα σε πετούσαν όπου ήθελαν.

Δέν θα ξαναπεράσω από αυτό το δωμάτιο ,

- ξέρεις πόσα δωμάτια στην έχουν στημένη φίλε ,λέει ο Ιβάν ο Τρομερός
μέσα από μια ξεχασμένη ασπρόμαυρη αφίσα κοιτώντας με πλάγιο βλέμμα,
- άσε τα δωμάτια να κάνουν την δουλειά τους και προχώρα
όλα είναι στο πρόγραμμα..
- ποιο πρόγραμμα ?
- μην νομίζεις ότι θα μάθεις ποτέ το πρόγραμμα γιατί συνεχώς αλλάζει
σαν την γκρι ξεχαρβαλωμένη κιλότα τής κυρά Κατίνας..
θυμάσαι αυτής τής γιαγιάς που άπλωνε απέναντί σου κάτι βράκες
σαν την Πελοπόννησο χωρίς το μεσαίο πόδι ,
στην αρχή ήταν άσπρες με τον καιρό κιτρίνιζαν
και μετά ήταν συνεχώς σε μία σχεδόν γκρι απόχρωση
μέχρι που αποκτούσαν τρυπούλες οι οποίες άνοιγαν άνοιγαν έως ότου να
εξαφανιστεί εντελώς η βράκα μαζί με την κυρία Κατίνα ,
- και πού πήγαν ?
- αυτό είναι το πρόγραμμα... να μην ξέρεις ....
βγές τώρα από το καβούκι σου και μην ρωτάς....
όχι εγώ θέλω να ρωτάω...
θέλω μέσα μου να είμαι παιδί
και να βλέπω την κάθε ημέρα σαν να ήταν η μοναδική μέρα της ζωής μου...
- σε καλό δρόμο είσαι δυναμώνεις...
μπορεί και να μην ξαναπεράσεις από το δωμάτιο
από εσένα εξαρτάται...







This Trumpet In My Head by LykkeLi

Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο - Connect With Us

eliasyian@gmail.com ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος ιστότοπου με οποιονδήποτε τρόπο, ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη άδειά μου. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.