Άγρια Βουνά

Οι Αθάνατοι στο νοτιότερο άκρο της Ευρώπης from yiorgos moustakis on Vimeo .

Μαραθών - Μικρό έλος - Ιερό των Αιγυπτίων θεών - Βαλανείο Photos by eliasee Περπατώντας στον πεζόδρομο που εφάπτεται με την θάλασσα στον Μαραθώνα φτάνουμε στο εκκλησάκι της Αγ. Κυριακής , εκεί πίσω από αυτό μας αποκαλύπτεται ένας πανέμορφος χώρος με καλαμιές όπου βρίσκεται το Ιερό των Αιγυπτίων Θεών. Το 1792 ο Γάλλος πρόξενος L.S. Fauvel αποτυπώνει σε σχέδιο τα αρχαία ερείπια πάνω σε μια νησίδα απομονωμένη από τη στεριά με διώρυγα.  Οι ανασκαφές αποκάλυψαν εκτεταμένο συγκρότημα ιερού αφιερωμένου σε Αιγυπτίους θεούς καθώς βρέθηκαν μεγάλα αγάλματα με Αιγυπτιακή μορφή και πολυτελή λουτρά ( βαλανείο ) και μεγάλη ελλειψοειδή δεξαμενή νοτιότερα. photos by eliasee   Τα αγάλματα είναι ένα ζεύγος , ανδρικό και γυναικείο.Απεικονίζεται η θεά Ίσις σε διάφορους τύπους π.χ. ως Δήμητρα κρατώντας στάχυα ή ως Αφροδίτη κρατώντας τριαντάφυλλα και ο Όσιρις.   Το συγκρότημα ίδρυσε ο Ηρώδης Αττικός περίπου το 160 μ.χ. Ο μεγάλος ρήτορας και σοφιστής επέλεξε τον Μαρα...

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής και η απομόνωση των επάγγελμά των σε προσωπικό επίπεδο , είχε σαν αποτέλεσμα να χαθούν κάποιες γνώσεις που είχε αποκτήσει ο άνθρωπος , όπως το να κατασκευάσει ένα κατάλυμα η ένα μικρό σπιτάκι και το ποιο βασικό είναι ότι δεν κατέχουμε πλέον πως να κατασκευάσουμε φυσικά υλικά δόμησης . Τον τελευταίο καιρό και μέσα από μια ανάγκη να βγούμε από τις μεγαλουπόλεις και να έχουμε περισσότερο επαφή με την φύση και τους φυσικούς παράγοντες κατεργασίας και παραγωγής δομικών υλικών , έχουν αρχίσει και γίνονται προσπάθειες που φέρνουν στο φως απλές μεθόδους κατασκευών μέσα από εντελώς φυσικά υλικά όπως είναι το άχυρο και το χώμα - πηλός  - άργιλος ή cob όπως ονομάζεται στα Αγγλικά Στο παρακάτω VIDEO βλέπουμε τρόπους κατασκευής ενός καταλύματος με  εστία φωτιάς να θερμαίνει το εσωτερικό , καθώς και πώς να φτιάξουμε φυσικά κεραμίδια από πηλό.

Photography Elias Yiannopoulos

Φωτογραφία Ηλίας Γιαννόπουλος  Καλοκαίρι του 1998  Φορτώνω το μηχανάκι μου με τα ποιο  στοιχειώδη και λιτά πράγματα, μαζί με ένα απλό χάρτη του νησιού και  μετά από 3 ωρίτσες έπινα  καφεδάκι σε ένα εκκλησάκι πάνω από το λιμάνι , αέρας και ζέστη σχεδόν αφόρητη , ανέμελη κατάσταση στο μυαλό μου με φόντο την φουρτουνιασμένη θάλασσα του Αιγαίου και τα λιγοστά δενδράκια που  σκύβουν ευλαβικά στο χώμα από τον υγρό αέρα που περνούσε πάνω από την καυτή πέτρα της ημέρας που είχε αρχίσει από νωρίς.    Η κατεύθυνσή μου νότια με μικρές αποκλίσεις δεξιά και αριστερά του κεντρικού  δρόμου για να δω τις παραλίες .Ηταν πάρα πολλές και ωραίες.Στο μυαλό μου όμως στριφογυρνούσε η εικόνα μιας παραλίας που είχα δει σε μια φωτογραφία η οποία ήταν εντελώς βόρεια. Αφού είχα φτάσει σχεδόν στο τέλος του νότιου τμήματος κάνω στροφή επί τόπου και κυλάω για τον βοριά. Κάποια στιγμή και μετά από ένα χωματόδρομο φτάνω στη τριπλή παραλία εντελώς αποκαμωμέ...

 Το τείχος του Περιστερίου και της Κακαρδίτσας από τους Μελισσουργούς  Στο γεφύρι της Πλάκας με τόξο ανοίγματος 40 μέτρων και ύψος 20 μέτρα        Κορυφή Στρογγούλα στα 2112 μ σηματοδοτεί την οροσειρά στα Τζουμέρκα  Βαρδούσια προς Κόρακα  Κατεβαίνοντας από Κόρακα Βαρδουσίων στην απεραντοσύνη του χιονιού Το σκυλάκι μας έκανε παρέα από Α.Μουσουνίτσα έως το διάσελο, μετά έφυγε τρέχοντας , ακούγοντάς με να κάνω την μακρόσυρτη κραυγή του λύκου που σκόρπιζε την ηχώ της στις γύρω κορυφές.

Σάββατο σήμερα, ο ουρανός βαρύς μας περνάει σε ένα διαφορετικό σκηνικό και μια διάθεση λίγο καταθλιπτική που όμως μας ανοίγει ένα άλλο παράθυρο. Τα σκούρα σύννεφα και η λίγο βαριά ατμόσφαιρα μου φέρνουν στο μυαλό τις ταινίες του Τάκη Κανελλόπουλου και την εποχή του πολέμου μαζί με μια ανεκπλήρωτη ερωτική επιθυμία που φωλιάζει στα στήθη με μυρωδιά και πόνο θανάτου.  Πρόσωπα σιωπηλά προφίλ και ανφάζ  με την κινηματογραφική μηχανή να τοποθετείται κάτω από το ύψος των προσώπων για να τα εξυψώσει στον σκούρο ουρανό αλλά να μην αφήσει την επιθυμία τους να εκπληρωθεί, παρά να την σταματήσει στο μούχρωμα του ονείρου και του πόθου. Πλάνα σταθερά που κρατούν τον χρόνο σχεδόν αιώνιο σαν να μην τελειώνει ποτέ αυτό που γίνεται και μια μουσική κιθάρας μελαγχολικής που θέλει να φέρει την ελπίδα και το χαμόγελο που σχεδόν ποτέ δεν βγαίνει απ τα χείλη. Οι μορφές των γυναικών και των ανδρών που χρησιμοποιεί ο Κανελλόπουλος έχουν μια εσωτερική εγκαρτέρηση κάνοντάς...