Άγρια Βουνά

Τι κοιτούν άραγε τα πόδια μου ; Σκυφτά κάνουν παρέα στους δρόμους και τα πατώματα , στην σκόνη και στην κλειστή αγκαλιά των παπουτσιών , στον ιδρώτα της μοίρας μου και στην μοναξιά της απομόνωσης της ταλαιπωρημένης κάλτσας που αναδύει την μυρωδιά της κούρασης και της κραιπάλης της ημέρας. Τι βλέπουν άραγε τα πόδια μου όταν το μυαλό μου είναι σε τόπους μακρινούς όταν η γλώσσα μου αλαλάζει προσπαθώντας να φέρει το εγώ στην επιφάνεια ,τι νοιώθουν άραγε τα πόδια μου όταν βλέπω το μικρό σου πέλμα με τα άβαφτα νύχια σου να ανεβαίνει στο μετάξι του μυαλού μου φτιάχνοντας σπείρες ζωής μες το ημίφως του μικρού μου δωματίου , αναζητώντας επιθυμίες και όνειρα που σβήνουν τα χαράματα κάτω από το βάρος την χαρά την λύπη νέας μέρας που έχει φύγει ήδη αν δεν της δώσεις σημασία. Οι γωνίες του δωματίου με κοιτάζουν περίεργα Μια γάτα απ έξω νιαουρίζει  Κάποιοι ήχοι του δρόμου περνούν απ τις χαραμάδες Θα κλείσω το παράθυρο Θέλω ησυχία Αύριο θα φτιάξω τα πρώτα μου γυαλιά Απέκτη...

O Θάνατός του, η ζωή μας, και πάνω απ όλα τα έθιμα μας... όλα είς το όνομα τού πατρός

Κάποτε ονειρεύτηκες ότι σε στροβίλιζαν άγνωστες δυνάμεις στον κενό χώρο ενός σκοτεινού δωματίου. Με τα χέρια σου ανοικτά περιστρεφόσουν στην δύνη ενός περίεργου φωτός καμωμένου από χρυσάφι και ασήμι με λίγα ψήγματα κυανού στις άκρες. Ήσουν ένα ανήμπορο πλάσμα σε μία κατάσταση απόγνωσης , είχες χάσει εντελώς τον έλεγχο τού σώματός σου και ήξερες ότι από αυτό το δωμάτιο είχες ξαναπεράσει και θα ξαναπερνούσες. Μέχρι τώρα πετούσες στο όνειρό σου όπου ήθελες , τώρα σε πετούσαν όπου ήθελαν. Δεν θα ξαναπεράσω από αυτό το δωμάτιο , - ξέρεις πόσα δωμάτια στην έχουν στημένη φίλε ,λέει ο Ιβάν ο Τρομερός μέσα από μια ξεχασμένη ασπρόμαυρη αφίσα κοιτώντας με πλάγιο βλέμμα, - άσε τα δωμάτια να κάνουν την δουλειά τους και προχώρα όλα είναι στο πρόγραμμα.. - ποιο πρόγραμμα ? - μην νομίζεις ότι θα μάθεις ποτέ το πρόγραμμα γιατί συνεχώς αλλάζει σαν την γκρι ξεχαρβαλωμένη κιλότα τής κυρά Κατίνας.. θυμάσαι αυτής τής γιαγιάς που άπλωνε απέναντί σου κάτι βράκες σαν την Πελοπόν...

                                              Αδιαπέραστα όστρακα υπό την μορφή λέξεων εκθέτουν το περίβλημά τους σε απρόσμενα συναισθήματα αγκαλιάζοντας τον πόθο σπαρμένο μέσα στον κόλπο της ζωής ξεχνιούνται στο όνειρο και κρύβονται σε σκουριασμένα πατήματα ανακατεμένων νεροσυρμών που εκτοξεύουν λυσσαλέους πίδακες  στοχεύοντας μια υπερχείλιση , για να σηματοδοτήσουν την υπαρξή τους , νομίζοντας ότι αυτό που πέρασε ήταν ζωή. Μετά την έκθεση και την προβολή του Εγώ , όλα είναι διαφορετικά ,ένα παράθυρο στο αριστερό μου μάτι και ένα άλο 3 τρία μέτρα ποιό κάτω από το δεξί μου αυτί ...20.41 η ώρα σε αυτό το σπίτι , Κυριακή.